Chorar o Bar
Zojuist, met ongeveer 500 andere studenten, genoten van een demonstratie maracatu door O Bloco, de groep waar ik eerder een workshop bij heb gevolgd. Voor foto´s zie Flickr.
Vandaag zou ik mijn eerste kennismakingsgesprek met de directeur van de DTI hebben. Helaas is dit verschoven naar volgende week en zit er niets anders op dan bezig te gaan met het college ITIL dat ik geacht wordt te geven. Hoewel het Portugees mij al behoorlijk goed af gaat, ik heb eergisteren een driekwartier durende afstudeerpresentatie in het Portugees bijgewoond en kon zowaar alles verstaan, ben ik van plan deze toch in het Engels te geven. Het boek dat ik hiervoor heb aangeschaft is zojuist gearriveerd, in Groningen wel te verstaan. Het zal spannend worden of ik genoeg relevante informatie weet te vinden die ik succesvol weet over te brengen op de bachelor studenten hier.
Nadat ik gisteravond, ondertussen mijn beste chorar kunsten in de strijd gooiend, een kast heb aangeschaft bleek deze toch ietwat zwaarder dan in eerste instantie gedacht. Gelukkig wist Rodolfo wel een zaakje in het centrum waar we een paard en wagen (verboden in het centrum, maar goed) zouden kunnen regelen. Na lang zoeken en veel mensen vragen kwamen we uit bij een barretje waar een groepje sjofel geklede mannen buiten zat te drinken. Na wat grappen over een kudde paarden in de achtertuin stond er een man op die ons wel kon helpen. Ook hier werd natuurlijk uitgebreid onderhandeld over de prijs. Voor R$20 zou hij ons meenemen, de kast ophalen en bij mijn huis afzetten. Mooie deal leek ons. Na plaats te hebben genomen in de achterbak van een oude Volkswagen Taro pickup moest onze bestuurder toch nog even het laatste glas van zijn pilsje (lees 1 liter fles) achteroverslaan. Het zou toch maar zonde zijn als deze dood sloeg. Mij reeds krampachtig (in de chaos dat hier verkeer heet, met een beschonken bestuurder achter in een laadback zonder gordels) vasthoudend verliep alles uiteindelijk zoals je zou verwachten, en waarom ook niet. Met mijn aangeschafte armário is mijn periode van het leven uit een koffer eindelijk ten einde gekomen.
Na een episode of Breaking Bad (te spannend om te bewaren voor lange busreizen en andere doodsaaie momenten) kwam Edgard met het briljante idee om een fiets te gaan kopen. Hij wist nog wel iemand die goedkoop een fiets aanbood en laat hij nou net naast Bar Leão wonen (ondertussen een van onze vaste hang-outs tot in de late uurtjes). Na een lange wandeltocht, zoals altijd onderbroken door tientallen stops om met bekenden (vooral chicks) van Edgard te spreken, een biertje te hebben genuttigd bij Bar Marcelo (voor- en nakroeg tijdens een avondje Leeuw, gevuld met hippies en wat oudere ´stadjers´) uiteindelijk een prachtige mountain bike op de kop weten te tikken. Voor ´gratis´ wel te verstaan. Ik mag hem eerst een tijdje proeffietsen en wanneer hij bevalt zal er eerst nog flink gechorard worden voor ik uiteindelijk, voor ongeveer €40,-, de gelukkige eigenaar ben van zowaar een vervoersmiddel met twee wielen. Het onderhandelen en afdingen is hier trouwens standaard en vindt praktisch overal behalve in de supermarkt en bij het tankstation plaats. Voor de Brazilianen is het een soort spel en wie ben ik dan om niet leuk mee te spelen. It´s on!
Toen we terugkwamen bij onze eigenlijke bestemming was het al aardig druk mede vanwege een lokale band (O Rappa is best bekend eigenlijk) die live kwam spelen. Lang leve Edgard, de Floppie onder de Brazilianen, die ons, contactje hier contactje daar, zo naar binnen weet te krijgen en van gratis drankjes voorziet. Hoewel het al 23:00 uur is is de avond nog lang niet om. De muziek is van erbarmelijke kwaliteit maar live doet het altijd goed en iedereen danst, drinkt en is vrolijk. Van al het voorspelde coke snuiven heb ik in ieder geval niets gemerkt. Hoewel het binnen druk is staan er buiten, gewoon op straat, nog een veelvoud van de bezoekers binnen. Naast de bar is een klein ´underground´ barretje dat drank schenkt en alle mensen die geen entree willen betalen van de nodige pilsvogels, en ander lekkers, voorziet.
Vanavond maak ik samen met Livia crêpes, op z´n Frans maar met banaan en chocopasta. Morgenochtend vroeg pak ik de bus om nogmaals de helse rit tussen Viçosa en Belo Horizonte af te leggen. Laten we hopen dat de churasco bij Marco me alles doet vergeten.
Mede mogelijk gemaakt door O Bloco, chorar, Google en Nutella.
