Facts 'n Figures #4

Introdução

Nu, bijna twee weken na mijn terugkeer in Nederland, heb ik aardig wat tijd gehad om mijn verblijf in Brazilië te overdenken. Ik mis Viçosa, mijn vrienden, huisgenoten, de universiteit, het eten en de feestjes. Groningen, en Nederland, zijn op zo veel gebieden zo anders dan het leven daar. Toch was het amper wennen en is het nu alweer alsof ik niet eens ben weg geweest. Hoewel; Groningen is uitgestorven, heel NOX is vertrokken richting Randstad en het weer, op mijn eerste drie dagen in Nederland na, is niet om over naar huis te schrijven. Nu tijd voor een laatste Facts 'n Figures, zeker nu ik de verschillen kan benoemen vanuit ons eigen kikkerlandje.

Pontualidade 

Iets waar ik erg aan heb moeten wennen, en wat mensen in Europa ook wel van de zuidelijke landen zoals Spanje, Portugal, Italië en Griekenland kennen, is stiptheid. Of beter gezegd, het gebrek daar aan. Laat komen is een gegeven. Heb je een afspraak kun je gerust een half uur (tot soms wel 2,5 uur!) later komen aankakken en dan nog steeds moeten wachten op de ander. In het begin natuurlijk zwaar frustrerend maar op een gegeven moment wen je er aan. Hoe hard ik ook geprobeerd heb dit niet over te nemen; ook ik doe nu minder moeilijk over punctualiteit. Waar ik altijd al net op tijd kwam komt het nu soms voor dat ik net te laat ben. Bovenstaande geldt overigens niet voor bus-, trein- en vliegtijden (heb ik uit pijnlijke ervaring mogen meemaken).

Futebol

Voetbal is de nationale sport in Brazilië. Misschien is voetbal wel het meest Braziliaans van alle sporten. Iedereen is voetballiefhebber, heeft zijn of haar eigen club en mist geen enkele wedstrijd. Het eerste dat ik dan ook in het Portugees leerde was chupa Galo, dat zoveel betekent als "weg met Galo" (in iets minder nette bewoording). Galo (Portugees voor haan) is één van de voetbalclubs van Belo Horizonte, de hoofdstad van de staat Minas Gerais. Voetbalwedstrijden worden pas gespeeld (en altijd uitgezonden) om 11 of 12 uur 's avonds. Dit opdat iedereen de wedstrijd live, thuis of in een bar kan volgen en niet hoeft te werken. Wanneer er gescoord wordt rent men naar buiten om vuurwerk af te steken. Bij elk goal. En vaak dus midden in de nacht.
Waar voetbal de liefhebberij voor de mannen is, is de nummer één hobby voor vrouwen de sportschool. Men gaat gerust vier tot zes maal per week naar de sportschool. Voor het werk, of na het werk want anders is het en te druk en te warm. Brazilianen zijn zee secuur als het op het uiterlijk of verzorging aankomt. Wat betreft overgewicht en sporten zouden veel Nederlanders daar nog wel wat van kunnen leren. Ook mannen gaan naar de gym, maar alleen als er niet gevoetbald wordt.

Limpeza

Over het algemeen is alles heel erg schoon. Van de straten, tot huizen, kantoren en winkels aan toe. Alles op publieke toiletten na. 's Ochtends en 's avonds zijn dan ook alle straten nat. Niet omdat het geregend heeft maar omdat men de vloeren poetst door een paar emmers water leeg te gooien en alles naar buiten te dweilen. Dit geldt voor winkels, voor appartementen en gewone huizen. En iedereen mag dan wel een schoonmaker of huishoudster hebben; dit wordt elke dag herhaald. Je zou denken dat de straten dan heel erg vies zijn maar ook dat valt mee. Deze worden dagelijks door (vrouwelijke) schoonmakers schoongeveegd en ook het huisvuil wordt tweemaal daags opgehaald. Vaak wordt de gehele zondag ingepland om het huis aan kant te maken, iets waar ik zelf altijd behoorlijk tegen op zag.

Cerveja

Bier wordt in Brazilië onder nul graden geserveerd. Alle koelkasten staan dan ook op -1.5 tot -4 graden Celsius. Een Nederlandse brouwer zou dit waarschijnlijk als belediging voor zijn gerstenat beschouwen maar in Brazilië is dit de normaalste zaak van de wereld. Het eerst ingeschonken glas bevat dan ook vaak heel wat ijs flinters wat een rare gewaarwording is wanneer je voor het eerst een biertje drinkt. Nu ik soms half lauw pils drink hier in Nederland was het toch zo gek nog niet. Ook wanneer het geen 30 graden was.

Natuurlijk staan ook de laatste foto's van mijn trip, ook samen met Michaël, op Flickr. Verder ben ik begonnen met het uploaden van filmpjes op mijn YouTube-kanaal.
Binnenkort zal ik een presentatie met foto's uploaden die voor iedereen online toegankelijk is. Wil je de verhalen en foto's in levende lijve meekrijgen schroom dan niet om me een mailtje, smsje of belletje te sturen. Terug van weggeweest en smachtend naar bier;

Mark 'Minheiro' Astro

Português

Uma breve introdução ao Português

Eu gosto escrive a português mas nunca pessoas entendi. Porque eu quero preparar uma aula de português para você. Eu prefero PT-EN mais eu faz a PT-NL porque é mais facil.

Pronuncião

In het Portugees zijn er heel wat regels omtrent hoe een bepaalde lettergreep, klank of woord uit te spreken. Zo heeft de R drie verschillende manieren, waarbij 'rr' nasaal wordt weggewerkt (carro - auto). Één 'r' spreekt men, meestal juist hard uit (caro - duur). Een woord dat eindigt op 'ão' klinkt als auw (pão - brood). 'De' spreek je uit als dzjie (entende - begrijpen). De 'L' klinkt als een iew (difícil - moeilijk). De 'c' aan het begin van een woord klinkt altijd als 'k' (cachorro - hond). De 'c' altijd als een 's'. Net als een 'z' overigens, wanneer deze tussen twee klinkers wordt geschreven (casado - getrouwd). Wanneer de 's' tussen twee klinkers wordt gebruikt spreek je deze juist als een 'z' uit (casa - huis). De 'h', in het midden van een woord en niet in combinatie met een 'c' wordt uitgesproken als een 'j' (banheiro - toilet). Een 'é' heeft juist geen klemtoon maar spreek je als 'è'. Voor de 'á' geldt dit weer niet (rodoviária - busstation).

De letters 'K', 'W' en 'Y' bestaan niet in het Portugees. Deze zijn pas in het jaar 2009 tot het alfabet toegevoegd maar worden alleen voor Engelse woorden gebruikt.

Duplo sentido

Het Portugees heeft maar een beperkte woordenschat. Verder hebben veel Portugese (of Braziliaanse) woorden een dubbele betekenis. Een lijst met woorden waarvan de zelfde klank of schrijfwijze verschillende betekenissen hebben.

Nossa - 'onze' of 'Nee maar!'

São - 'heilige' of 'zijn'

Pasta - 'aktetas' of 'pasta'

Veia - 'ader' en 'kaars'

Estacão - 'seizoen' of 'station'

Tempo - 'tijd', 'lang' en 'weer'

Poder - 'kunnen' of 'kracht'

Levar - 'nemen' of 'beginnen'

Cinema - 'bioscoop' of 'film'

Pimenta - 'spicy' en 'paprika'

Quinta - 'vijfde' en 'donderdag' (geldt voor alle doordeweekse dagen)

Terra - 'aarde' en terra - 'land'

Zo kan ik de lijst nog wel een tijdje aanvullen. Verder hebben veel woorden maar één letter verschil nodig om iets totaal anders te betekenen:

A manhã - 'des ochtends' en amanhã - 'morgen'

País - 'land' en pais - 'ouders'

Por - 'per' en pôr - 'plaatsen'

No - 'in' en não - 'nee'

Sede -'dorst' en 'stoel' en cedo - 'vroeg'

Pão - 'brood' en pao - 'piemel'

Números

1 um

2 dois

3 três

4 quatro

5 cinco

6 seis

7 sete

8 oito

9 nove

10 dez

11 onze

12 doze

13 treze

14 quatorze

15 quinze

16 dezesseis

17 dezessete

18 dezoito

19 dezenove

20 vinte

30 trine

40 quarenta

50 cinquenta

60 sessenta

70 setenta

80 oitenta

90 noventa

100 cem

1000 mil

1000000 milhão 

Verbos

Saber - weten

Fazer - doen

Querer - willen

Ficar - blijven

Pegar - nemen

Ser - zijn (permanent)

Estar - zijn (tijdelijk)

Ter - hebben

Ir - gaan

Poder - kunnen

Ver - zien

Sair - gaan

Localização

Perto de - dicht bij

Na frente de - voor

Dentro de - in

Em cima de - bovenop

Longe de - ver van

Atrás de - achter

Fora de - buiten

Embaixo de - onder

Ao lado de - naast

Em volta de - in de buurt van

Entre - tussen

Cronometragem

Depois - na

Antes - voordat

Agora - nu

Ontem - gisteren

Anteontem - eergisteren

Amanhã - morgen

Hoje - vandaag

Sempre - altijd

Talvez - misschien

Âs vezes - soms

Nunca - nooit

Nada - niets

Perguntar

Onde - waar

Quando - wanneer

Quanto - hoeveel

Como - hoe

O que - welke

Qual - welke

Quem - wie

Porque - waarom

Quals - welke

Quanto tempo - hoelang

Comentários

Sim, por favor! - Ja, alsjeblieft!
Não, obrigado! - Nee, bedankt!
Nossa senhora! - Niet te geloven!
Claro! - Maar natuurlijk!
Isso! - Juist!
Realmente? - Echt?
Por quê? - Waarom?
Talvez - misschien
Às vezes - soms
Nunca - nooit
Ninguem - niemand
Sempre - altijd

Amostra diálogo

Universidade

Universidade Federal de Vicosa (UFV)

Since the university, along with 44 other public universities, started their strike, on the 17th of May, Vicosa has been deserted. At first all activities for the graduation students were canceled, and recently even the master and Phd students had to stop their studies. Some professors continue to support master students with their projects but there are no classes, no tests and no graduation. This implies a great impact on many of the 14.500 students of UFV. Every two or three years the public universtities go on strike in order to demand compliance of promised agreements. They may last up to three months. For students this means they have to cancel all their study related activities and most of them travel to their parents awaiting the developments.

Universidade

Public universities are free to enter, the private ones are very expensive. However, their quality is lamentable. The catch? You have to make a state exam, which consists of ten different subjects being: Math, Portuguese, English, Science, Physics, Biology, History, , and . They seem to be way harder as the Dutch final exams and are all tested at the same time. The scored results will decide to which public universities you can gain access. UFV is the third best university of Brazil and for Agriculture one of the best in the world. Because of this Vicosa has several other (private) universities with practically the same name trying to get students because of the name of UFV.

Colégio

Highschool is all about teaching the subjects which are questioned during the state exams. Ten different subjects, day in, day out. Students are not allowed to use calculators for their exams. Part from that, there is a big lack in quality of these schools and the thought subjects. Almost all students take evening classes in private schools, every single day, after regular classes. During these classes they give additional information necessary to pass the state exam. They also give practice exams on Saturday. It is a bit like learning by heart a list of infinite questions. Students that would like to learn a second language are also depending on private language schools. The level of English they teach at highschools is just about reading and not more then the most basic level possible. English is the most common language to learn in the many language schools around town, followed by Spanish and French. It is also possible to learn German but I haven't met a single student yet taking this course.

Campus

The UFV campus is big. Very big. It takes either a bus or a carona to get to the other end (where the Veterinarian, Medical and Sport studies are located). From the entrance a 10km running track takes off which runs all the way to the end and back. All campus grounds belong to the government and are guarde by the Federal Police. The campus has three big lakes, presumably a result of material needed for flattening the highly elevated area the university was build in. It has its own hospital, for students and employees only. There is also a milk factory which produces all kinds of diary products and is one of the most popular brands; Vicosa. There is a book shop, a pharmacy and of course a big library, which is open 24 hours a day (except on Sundays). A big supermarket which sells, part from the regular stuff, products which were cultivated on the fields which belong to the university. There are three banks and two big restaurants.

Restauracão

Restaurants which are used for both café da manhã, almoco and jantar. Used by almost 10.000 students a day. For graduation and master students a meal costs R$2,- for Phd students and visitors R$4,-. You have to buy your ticket at one of the local university banks or from a student which sells them at the restaurant (with a little % profit). The kitchen of the university gets its hot water from a wood burning factory nearby, also on campus grounds.
Vicosa, and the campus in particular, has a lot of street dogs (I think I could count over a 100 different cachorros) which are fed every day at 14:00. They are part of the furniture of the restaurant as well. D.C.E. is the place people hang around all day and where me and my labmates usually go after lunch. They sell bread, drinks, candy and other things and it is always crowded. It also gives perfect shelter for the sun. At the wall students share their lugar bilhetes, espaço and other things. Tickets for festas and excursos are also sold at this place.

Habitação

It is possible for students to live on campus in dorms. Usually there are two or three students sleeping in one room, two or three rooms per appartment. This is originally intended for students of which their families cannot afford to rent a room in town. Some students know how to dodge the rules and gain access to the big, situated close to the university and well maintained rooms. These dorms are not mixed and the ones for woman are on a different part of the campus as the one for men.

Esquisitices

Between noon and two o' clock in the afternoon all staff takes a break. This means no classes, empty buildings and some kind of siesta. Time for students and employees to have lunch and relax.
Students don't wear suits or a university uniform. Instead they wear shirts of the university, their faculty or studies. Whenever a group of students from the same study finish their graduation they design a shirt with the abreviation of their study or faculty disguised as a famous brand or logo.
Older students get to haze freshmans. The name of the study is shaved into the hair of the guys, girls get to wear strange pants over their clothing. They will also be painted with paint, eggs and mud. This tradition is not supported by the university and therefore takes place outside the campus area. Students that do not participate or give up get to actually fail a succesful sign up for their studies. A strange situation hence there is no direct relation with these activities and the university it self.

New photos can be found on my Flickr page. The next post will be about the Portuguese language (finally). If there are any requests for information or blogs about trips I made, Brazilian customs or any other subject let me know by sending me an e-mail.

Facts 'n Figures #3

Carros em São Paulo

Zoals ik al eerder heb geschreven is het verkeer in São Paulo nergens anders mee te vergelijken. Alles in Brazilië is groter, anders en niet altijd degelijk, simpeler en toch efficiënt en werkt totdat het dat niet meer doet. In São Paulo heeft men voor de immense hoeveelheid auto's die elke dag het straatbeeld vullen een oplossing gevonden. Op maandag is het gebruik van auto's waarvan het nummerbord op een '1' of '2' eindigt verboden. Op dinsdag die met '3' en '4' en dit tot en met vrijdag ('9' en '0'). Overigens met als gevolg dat veel mensen twee auto's aanschaffen om dit probleem te ontwijken. En voor sommigen zelfs een reden om, in plaats van een tweede auto, een helikopter te kopen. Veel paulisatas brengen een groot gedeelte van de dag door in hun auto om naar en van werk te komen. São Paulo heeft zeven miljoen geregistreerde auto's en 16.000 bussen.
São Paulo heeft het grootste aantal gepantserde auto's. Dit vanwege de vele overvallen en rijke of belangrijke personen.

Policia

In Brazilië kent men ontzettend veel verschillende soorten politiekorpsen. Er is de Federal Police, de Federal Highway Police, de State Military Police en de State Civil Police. Deze worden vervolgens uitgebreid met Municipal Guards, speciale politie eenheden zoals de beruchte BOPE in Rio de Janeiro of GATE en ROTA in São Paulo. Naast al deze verschillende soorten politie zijn er nog aanvullende eenheden die ordehandhaving als dagtaak hebben. Zo heeft Rio de Janeiro bijvoorbeeld een politie-eenheid speciaal voor toerisme.
Elk instelling heeft haar eigen werkgebied. Zo is de federale politie vooral gericht op georganiseerde misdaad en drugs gerelateerde criminaliteit. De civiele politie is het meest te vergelijken met de Nederlandse politie. De militaire politie is er om orde te handhaven en rust en kalmte te bewaren. 
Overal waar je komt zie je politieauto's (met draaiende rode of blauwe zwaailichten) rondrijden of stil staan. Alle politieagenten, bewakers of beveiligingspersoneel is gewapend met een vuurwapen, aangevuld met wapenstok, traangas of tasergun.
Hoewel verkeersregels niet worden gehandhaafd voert de Federal Police wel steekproefgewijs controles uit op drugs. Zo kan het zijn dat er een agent meereist in de bus en daar elke passagier grondig checkt op verboden middelen.

Cerveja

Er zijn niet heel erg veel verschillende merken bier in Brazilië. De twee belangrijkste bieren zijn Skol en Brahma (waarvan de laatste het beste is). Andere soorten zijn Itaipava, Antarctica, Kaiser en Bohemia. De laatste is het lekkerst maar ook het duurst. Verder wordt er veel Heineken gedronken (wat veel duurder is dan alle andere bieren en nog minder lekker smaakt dan het in Nederland doet).
Brazilië staat op de vierde plaats in de wereldranglijst van bierconsumptie met een gemiddelde van meer dan 50 liter per capita. Ouro Preto (eerste plaats) en Viçosa (tweede plaats), beide studentensteden, hebben het grootste aandeel per inwoner wat betreft het consumeren van bier.

Pagar as contas

De telefoonrekening, die voor gas-, water- en elektriciteit, internet of de televisie betaal je handmatig. In een wedkantoor. Of via de geldautomaat in de bank. Een geldautomaat waar je overigens al je bankzaken kunt regelen, je beltegoed kunt opwaarderen en je loon kunt pinnen. Internetbankieren bestaat hier nog niet, helaas. Bij het niet tijdig betalen van je rekening wordt je afgesloten maar buiten dit feit heeft het verder amper consequenties. Je betaalt en je kunt weer beschikken over datgene dat je nodig hebt. Wanneer je enkele dagen geen internet hebt, of je hebt hoge telefoonkosten moeten maken om iets geregeld te krijgen kun je hier prima een probleem van maken met als uitkomst minder betalen. Dit vergt echter veel tijd en energie. Zo kan het gebeuren dat het aanvragen van informatie betreffende uitbreiding van een internetverbinding (websites zijn amper voor handen) zo een dag in beslag neemt. En dan heb je alleen een boel informatie.

Crianças

Iets dat ik me telkens afvraag; waar zijn alle kinderen? Je ziet ze niet op straat, je ziet ze niet in de supermarkt, niet in de bus, niet in het winkelcentrum en ook niet in tuinen. Je hoort ze wel, achter hoge schoolmuren. 's Avonds worden ze opgehaald door ouders of een schoolbus en kan je met geluk een glimp opvangen van de jongste generatie Brazilianen maar daar houdt het dan ook bij op. Ook 's avonds of in het weekend zijn ze nergens te bekennen. Waarschijnlijk verblijven ze elke dag, de gehele dag op school, of binnenshuis en wordt er niet op straat gespeeld. Een vreemde gewaarwording voor mij als nuchtere Hollander. Buitenspelen, tikkertje, stoepkrijten, knikkeren, verstoppertje en boomhutten bouwen zou toch de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Of in ieder geval met je ouders of grote broer of zus boodschappen doen. Of naar de tandarts, in de auto of met de bus. Maar niet dus. Ze zijn er hier in geslaagd kinderen compleet te verbergen voor de buitenwereld. Heel vreemd.

Curioso

Brazilianen zijn nieuwsgierig, extreem vriendelijk, sociaal en leergierig. De kans om iets van een andere cultuur, taal of land te leren laten weinigen dan ook onbenut. Vooral dijken, the Red Light District, de Nederlandse taal (Deutsch?!) en voetballers zijn veel besproken onderwerpen. Voor mij als Dutchie, that is. Wanneer je een vreemde taal spreekt wil men dan ook maar al te graag met je in gesprek raken om bijvoorbeeld Engels te leren of te oefenen. Zo geef ik op dit moment onder andere Engels en Nederlandse les. Veel ouders sturen hun kinderen ook naar een taalschool die, buiten het reguliere lesprogramma, Engelse of Spaanse les geven. Sommige studenten volgen deze lessen al meer dan tien jaar. Om het staatsexamen, dat toegang geeft tot de publieke universiteiten, te halen volgt bijna iedereen bijlessen in de ochtend of avond in privé scholen. Dit om alle onderwerpen (tien in totaal) die tijdens dit examen aan bod komen succesvol te beheersen. Dit betekent dus van 07:00-17:00 naar school en 's avonds van 18:30-22:30 bijles. Elke dag.

Música sertaneja 

Men luistert niet naar de radio. In plaats daarvan heeft iedereen een USB-stick met daarop zijn of haar favoriete muziek. Hoe men daar aan komt is mij een raadsel (met het oog op de tergend trage internetverbindingen en het gebrek aan muziekwinkels). Deze pendrives plugt men vervolgens in een draagbaar boxje voor op de fiets of onder het lopen (goh, waar hebben we dat eerder gehoord), in een subwoofer (voor winkels, meestal reclame, soms muziek) of de autoradio. Ingebouwde stereosystemen die vaak even veel hebben gekost als de auto zelf. En natuurlijk mag (moet) iedereen op straat meegenieten en wordt de achterbak dan ook op een kier gezet, volume op 110% om vervolgens de meest goedkope hitjes ten gehore te brengen. (Ik raad een ieder aan niet op de volgende links te klikken! U zijt gewaarschuwd) . NIET . KLIKKEN . DUS .

Bagheera

Kierepier †

Mijn Bagheera.
Mijn Kierepier.
Mijn Kierpapier.
Mijn Kiertje.
Mijn Kier.

22 januari 2001
-
5 juni 2011

Trip to Lima, Peru

Viagem a Lima, Peru

Those who have had the pleasure of traveling by themselves know what I mean when I say I do not know how to explain or describe the experiences I gain during my stay in South America and during the trips I have made. I can try to explain what I have done. I can show what I have seen. I can tell how much I payed for it. I can describe how things appeared. But none of it comes close to the real deal. It does however leave me with a big list of things to do and places to visit. Or friends.

I just got back from my trip to Lima, Peru. Before giving a short list of things I have done I'd like to express my feelings about Brazil and Viçosa in particular. Lima has been great. More than that. It has been one of the best experiences in my life and I have done so many things, met so many people, visited so many interesting places and all this in such a short time; it is mind blowing. But Peru is different (as far I can tell from only seeing Lima). Different from any country I have been before and especially different from Brazil. Don't get me wrong, I love Peru but there are many things I have come adapted to in Brazil. Things I like so much and would really miss in any other place on earth. The social, kind and friendly people. The way the country is evolving, following innovative inventions from all over the world and yet trying to involve as less foreign companies or technologies as possible, improving the local economy, wisdom, science and knowledge. The language. And some more things.

When I got back to Viçosa it felt like coming home. My city, my people, my streets, my friends and my home. No need to be constant aware while walking the streets trying not to get pickpocket or robbed. No need to take a cab wherever you go. No need to ask for directions. I have acclimatized so swiftly I am surprised myself. I might love Peru. I love Brazil. I love traveling. I love meeting new people. I love new experiences. And there is so much to explore.

After all the hassle with getting to Peru in the first place I was very happy to board the plane just in time, have a pleasant flight with TACA airlines and arrive in Lima (Peruvian time, -2 hours) at 22:05. I had asked my hostel, Kokopelli, to pick me up and after wandering around for a few minutes I found my driver. I had some problems with switching to Spanish once again but this was probably due to the fact I was tired and had only slept for three hours within the last two days. After drinking some beers at the rooftop of this superb hostel, I'd say one of the best I could get, thanks girls and Thiemo for the recommendations, I went to bed.

The next day I met Stephanie and Silvana and we went for a ride by car. We got to see the coast, downtown Minaflores, some of the casino's, some other neighborhoods and finally went for a lunch at Puro Perú, a famous restaurant serving many of the typical Peruvian dishes. Peru has, supposedly, one of the best kitchens in the world. After lunch we went para-gliding, went for another ride to show the university and some other areas and finally had dinner at Silvana's house. I met Stephanie's family, we took a ride back to the city, had some beers in a Irish Pub and after went to an underground club called Chaqcha. When I entered they were playing techno like I haven't heard before in South America but soon I found out they changed the music genre every thirty minutes. Very interesting.

My second day was one of so many activities that I will probably leave out a lot. I got to see the old city center with its colonial and governmental buildings. We took a ride in one of the small buses and after switched to only cabs. Good choice if you ask me. We walked trough some non-touristic places, both curious and attentive. Bought some souvenirs. Had a famous Peruvian dish for lunch. Got to see one of the lesser safe and rich areas of Lima. Went to a local market. Went to Parque de la Reserva, famous for its fountains which are illuminated with different colors during the night. Had a few drinks in one of the most fancy bars I have ever seen; Ayahuasca Bar.

The third day I went to explore the city of Lima with Torstein, a Norwegian friend I had met in the hostel. We visited the old city center again, took a detour trough the slums, visited Cerro San Cristóbal, visited a local underground market (where it seemed they had never seen tourists before), went to Chinatown Lima, had lunch at a small restaurant where, again, they seemed to never have seen gringos before and went back to the hostel.

The rest of the days I got to see many bars, shops, supermarkets, a shopping mall, many restaurants, the historic centre (a UNESCO heritage site), the beach, a Peruvian fast-food restaurant and buildings. After all I believe I have quite a good notion of Lima and its many different sights. Leaving for the airport made me so sad, I had loved to stay for more days. Visit Cusco, Machu Picchu, Mancora, Ica, Iquitos, Puna, Trujillo and so many other places. I will be back!

Pictures have just finished uploading to Flickr.

This post, and trip, have almost solely been made possible by Stephanie and Silvana. Others are TACA, Kokopelli, my new Australian, English, Norwegian and Peruvian friends and .. Maestro.

Feliz cumpleaños Michaël

So i am writing this post from Guarulhos Airport, São Paulo - SP, Brazil. One of the many airports in São Paulo. The wrong airport. Well lets start with the beginning.

Last year me and five other friends made a trip to visit one of our clubmembers, Jan Jurrien, who was studying in Barcelona. We got to celebrate new years evening with him at an Open Bar party somewhere outside the city, on a hill side next to the Museu Nacional d'Art de Catalunya. There we met, along with a great bunch of other people, a group from Peru who were visiting Barcelona with their family. We got acquinted and hang around all night. In the end it turns out, small world or is it just a coincidence?, they were actually studying in Groningen. As part of their curriculum they got do study abroad and they chose Groningen as the place to be. Before I traveled to Brazil we were invited to a big international party and went to get some beers in the city center after. Good times.

As many people do when meeting foreigners they invite them to come visit or just give a call when in need or in the area. Same happened to us. When I got to Brazil and found out I had to travel abroad for a few days it wasn't a difficult choice. Not just because of the hospitality. Peru seems to be one of the most interesting countries of Latin America, it is not as popular as Argentina, or for us dutchies Suriname, and I would probably lack the opportunity to go there the next few years. And some say Peru has the number one cuisine in the world. I've got to put that to the test. It might not be the cheapest option but most definitely one I won't regret. Besides I managed to get myself a fairly priced ticket so all went well. All untill I left Belo Horizonte to the airport. More about that later.

I got the contact information of the two Peruvian girls (thanks Flop!), managed to organize a trip with my *lovely* traveling agency Expedia.nl and made an arrangement with my internship coordinator and professor that I could be absent for a few days. After all I'd rather not get deported now, do I? But that's another story.

Before taking the plane, which would fly from Belo Horizonte (a six hours busride from Vicosa), to São Paulo (a one hour flight and four hours waiting at the airfield) and from there directly to Lima (a five hours flight), I would visit Marco. Hence the plane left early in the morning it was a good opportunity for us to discover the night life of this big city, get some sleep, breakfast and board the plane. The only three things I had to organize in advance were:

• get my ticket printed no more than 24 hours in advance
• get some foreign valuta (even though US dollars are not the main currency in Peru they do accept them everywhere) and
• get Marco a present.

I might miss out on my brothers birthday today (sorry Michaël) but in his case I had no opportunity to be there. Marco however invited me to his birthday party which would be the 19th, one day after I had left for Peru. A present might releave some of the pain, so to speak.

I arrived at the busstation (around 19:30) after which Marco picked me up (20:45 *jeej*, when will I finally addept, or at least get used to the Brazilian habbits) and we took off to his new appartment. The present wasn't the hardest part and Marco turned out to be very happy with my gift (getting birthday presents isn't a common thing in Brazil though). I took a quick shower and we went to a local street full of bars and usually crowded with people (except for a regular working day like Wednesday). After ordering a few beers a friend of him joined us and we switched to the more heavy stuff (do I need to say it was cachaca?) along with a plate of porks rib which had the good of our spearribs (sweet marinated meat) without the bad (bones). Delicious, even though I was told they've had better. We went home early, around two, hence we would wake up early to get breakfast, visit Mercator Central and organize the few things I had left on my to do list.

It turns out net cafes are not only good for gaming and after paying R$1,- I was the proud owner of a black and white e-ticket to São Paulo. If only printing my ticket would have been the hardest part. I had to get a lot of dollars. The exchange rate for Brazilian reals to Peruvian pesos isn't that good (and I already need to pay a fee for getting my euros exchanged to reals) they accept US dollars almost anywhere. Exchanging them at an airport wasn't the best idea though since it would be very expensive. So downtown Belo it is. Turns out it is practically impossible for a foreigner to exchange valuta. First of all you cannot pay with your bank or credit card. Second you need to give almost every private information you can think of (except for what you had for dinner last night) including email, all your phone numbers, social security number, a copy of your identification documentation and so on. Turned out Marco could arrange all this for me and after emptying my bank account (R$700,-) we exchanged a lean $320,-. The last money I had, R$100,-, unfortunately, were spend on a cab to Confince Aeroporto, hence it would take too much time to get a bus (costing either R$8,- or R$22,-) and do my checking in. However, the cab should be able to get there within 40 minutes, instead of the regular one hour by bus. Unless your cab driver gets pulled over, starts a conversation, ignores you (even though he told me my Portuguese was muito muito bom! before) and then arrive after almost one and a half hour at the airport instead. Some of the Brazilian culture and habits did influence me; no flaming, no argueing and no fight. Besides, he wouldn't pay me back the R$420,- anyway.

Yes, fourhundredandtwenty (!!). I missed my flight and could get a new one, which would leave in two hours, but ... would land in a different airport. Thank god all the people working at the TAM desk spoke fluently Portuguese making sure I got the right information. After calling to TACA airlines (Portuguese and Spanish only) to try get another flight I took the chance, bought myself a new TAM ticket (ofcourse the old one wasn't refundable, most definitely not the fault of my wonderful traveling agency Expedia.nl) and hoped I would find the one cab driver who had been a former Formula 1 racing driver and would manage to get me to the other side of São Paulo (one of the biggest cities in the world) within one hour.

While at the desk I thought of fixing my return ticket to Amsterdam. I will have the same 'problem' (three hours in between flights and different airports) and I'd rather be safe then sorry. Especially when calculating the risk of an incompetent taxi chauffeur. So this is what I learned:

• Canceling my flight would cost me, hold on, R$2281,-.
• Easy solution; just skip the flight by 'missing' it, right? Well, that would cause my lovely traveling agency Expedia.nl to cancel my second flight (São Paulo - Amsterdam) as well hence it is some kind of single ticket even though there are two different airlines, two different destinations and two different airfields.

Trying to solve this well in advance, making them able to resell my seat, without asking for any kind of refund just won't do (Tim Deluxe was a wise man).

While waiting at the desk I see a girl, who seems to speak only in English, buy herself a ticket as well. After I offer her my help we start a conversation. I am still shivering from missing the flight and buying a new ticket and babbling a lot of rubbish (she's definitely not from Florida, Kentucky or Ohio, nor is she American nor visiting Vicosa (well duh, she just booked a ticket)) but it seems not to matter. While feeling light headed she is telling me she also had just missed her flight, by five minutes to be precise, and is now taking the next plain to São Paulo. She is very calm about the situation (or knows how to hide her state of mind very well) and says it's probably for the better cause. Who knows why we missed it in the first place.

So Macy is from the Phillipines,works for an international company based in Japan cooperating with the Japanse Times and China Daily. Shes in Brazil to do a report on the special coffee market and was supposed to leave the 23th of April. Apparently not the first time she missed her flight. After visiting some places near São Paulo she will be visiting Peru as well and after travel to Europe. Visiting Denmark, Romania, Bulgaria, Greece, Turkey, India, Indonesia and back to the Phillipines. Even though I have been convinced it is not all serenity. I think traveling for work is actually the greatest perk of them all.

After we landed in Congonhas she helped me get a cab and I took off. If we might ever meet again I will most certainly pay my gratitude in whatever way suits.

Mauro was anything but a race car driver. He was wearing filthy clothes, was about 50 years old and didn't speak any English. We did however have the infamous traffic on our side and after some life stories and interesting facts about the city (66% of the countries income is produced in São Paulo) we managed to get to Guarulhos in just over one hour. I didn't have the time to get any cash withdrawl at the airport and didn't have any more (Brazilian) cash on me, except for the few coins which were no way over five reals. Where the day before my creditcard stopped working, leaving me completely dependant on my bankcard, now even this one ceased to be cooperative and stopped doing what it used to do best (helping me be able to shout out loud "money to burn, we're students right?!" for anyone willing to hear). Eventually I managed to pay the R$130,- ride with one of my three onehundred dollar bills and he would give me back my change when I would call him the second time for the same trip. Ofcourse that will never happen. I am actually trying not to think how this will work out once I get to Peru and spend the few dollars I have left. Maestro might have worked for me all over the world (except in Antwerpen >.<), it doesn't in Peru. Visa and MasterCard it is. I should have gotten me one of those prepaid creditcards Neil recommended me.

I am halfway my flight to Lima right now and have, after writing all this stuff, almost forgotten what happened to me today. Even if it might sound different, this is actually one of the many things I have learned in Brazil. Stay calm, don't worry, ofcourse be happy (that's not just for Jamaicans to say), see what will happens and eventually everything work out well.

Many phrases in this post, and maybe many of the things I have been talking about at this blog, tend to have, one way or another, something to do with money. Some might know me as an extremely greedy, frugal person. I know how to safe money and spend even more. However, when I adopted my plans for Brazil I have started to safe a lot of money so I would never regret not doing certain things because of a lack of cash. In Brazil I have not yet been on a spending spree, for several reasons. First of all the life here isn't so much different as it is, money-wise, in Holland. Prices tend to be the same and I always end up spending an average which can be compared to the Groninger life. For half a year I am not earning any money which makes me saving so much. Last but not least, I have, in no way, the intention to come back to Holland empty handed (again money-wise that is).
Furthermore, I like everyone to get an idea of the life here and ofcourse money is a part of that.

I have learned a lot today. A few wise lessons by Macy, not to take the Brazilian lifestyle to the extreme, it is possible to travel between the two airports within an hour and a half, Belo Horizonte is a very nice city afterall which I definitely tend to discover some more and traveling on my own isn't so bad and I will do just fine. In Peru and probably anywhere else in the world (languages for the win!). And I met a great new friend with a lot of experience in life who has given me a lot of things to think about. Oh, and I probably made at least one Paulista cab driver very happy.

Peru, here I come!

Oh and little brother of mine, sorry for naming this post after you but I wanted to internalize you.

Pictures will be posted to my Flickr account when I get back.

This topic has been made available by: one hundred US dollars, TAM, Expedia.nl, Mercator Central, HH Picchioni Corretora de Cambio e Valors Mobili, Macy, Marco, Mauro, Michaël and ABN AMRO.

Trip to Ouro Preto

Visitar Mariana e Ouro Preto

I have just finished planning my trip to Peru. Tomorrow I will leave Brazil for the first single trip of my life, to a foreign country, approximately  4000 kilometers away. I am thinking of visiting Machu Picchu (like every other tourist that visits Peru) hence it might be my only chance to ever go there. Going there will take at least three days though and I am not sure the time is on my side. Got a big list of other hot spots from Thiemo, Silvana and Stephanie (thank you guys once again!) so I am sure I won't get bored during my stay.

Convite

So two weeks ago I got invited by one of my Mexican class mates to join her for a trip to Ouro Preto. We had a few days off (Brazil has so many férias and other free days you just won´t believe it) which gave us the perfect opportunity to make another trip. A trip to a city nearby which was worth visiting at least once (and now I have been there I cannot wait to go there once more). Edgard has asked me to join him for a trip to his old student city many times hence he has lived there in a república and knows many people (just as he does in Viçosa). We have had plenty of opportunity to go and hence there are so many of these houses there's at least one of them celebrating something in a huge party every week. However, study based obligations made Edgard bail on this one. He did, however, hook us up with a place to stay (in his former república) which was great, cheap, dirty but an awesome experience after all.

Preparação

So I got invited by Paulina. I never really got to talk to her, hence we just saw each other twice a week during class and yet I was welcome to join her and the other travelers. I was in doubt because of several obligations internship-wise but later that night I found out she had already bought me a bus ticket. This time it didn't leave at 7 o'clock next morning but the day after .. at 07:00 am. Ouro Preto is considered quite cold since its situated at an elevation of 1.200 meters. I packed my jeans, a sweater, my iPad and some Dutch candy and I was good to go.

Espanhol

Where my previous trip was full of American-English, lots of indecisive discussions, beaches and parties this one was about Spanish, jokes, culture, cerveja and some more Spanish. Paulina and Sarai are both Mexican, Stephanie and Frederico are Colombian and Manuel Costa Rican. Even though Paulina, Frederico and Manuel speak English, of course the main language was Spanish. A perfect opportunity for me to train my sixth language. Very confusing, yet another language to switch from but hey, you've got to communicate right? It turned out very well and I am not so much as worried at all to visit Peru on my own (even though a Spanish dictionary might come in handy).

Herança

Ouro Preto used to be the capital of the state Minas Gerais, before they changed it to Belo Horizonte. I guess the reason the state is called Minas doesn't need any explanation. Ouro, however, means gold, Preto means black. They used to farm a lot of coal Ouro Preto also has a rich history of gold mining. A history I will not elaborate about during this post but for those who are interested, remind me when I get home. The city is one of the largest student cities in all of Brazil and has a rich colonial culture and an official UNESCO World Heritage Site because of its many Baroque architecture. During the trip I have collected, partly thanks to Paulina, over a thousand pictures all worth checking out. Moreover, it is also the number one city regarding the consumption of alcohol and marijuana (Viçosa is number two; would that really be due to all the students?!) in Brazil.

Trem

So we took the bus, at seven o'clock (which, of course, showed up quarter past eight) and drove to Mariana, a small town nearby Ouro Preto. Here we got off the bus to both visit the old town and continue our travel by train (one of the very few in the state of Minas Gerais). The railroad, called Trem da Vale, was originally build to transport all the miners and mined materials but the build was only finished after the gold rush reached its peak. Mariana prepared us for the things we could expect in Ouro Preto. A lot of igrejas, ancient architecture and gold flickering paving everywhere. And steep and small roads. A lot of small, steep roads. After spending a good morning walking, having lunch and making a tremendous amount of pictures we boarded the train to our final destination. A ride which, for the second part when I finally decided to switch sides and not just facing a wall of bushes and trees, was both amazing and breath taking because of the view and the sights we got to see.

Chegada

After arriving in 'Black Gold' we decided to walk to o centro da cidade and find ourselves a proper hotel. We were told hotels would be expensive but even the local Youth Hostel was way above our budget. I decided to redeem the rain check, which Edgard gave me if I ever needed a place to stay, and eventually this worked out very well. In his républica Arte e Manhã was still place enough for the six of us and it would cost us less then half the price of spending the night in a hotel. Easy choice, so to say. Besides there wouldn't be much sleeping hence we met Neil and Kamila who had stayed in the same house the night before and would visit the birthday of another república later that night before returning to Viçosa. Neil and Kamila helped us get a cab which brought us to our place to sleep which was located far from the city center, nearby the university. The area was filled with big student accommodations which all seemed to be hosting parties that night. If we'd only knew what to expect. After meeting Pasamou, fixing ourself a mattress (it wasn't much more than that) and watching a (Portuguese) episode of Family Guy while the girls did their girls business, we left for the party.

Jantar

After a 15 minute walk and a 10 minute bus ride we got back in the city center. We knew the party would mostly be about drinking so we decided to find ourselves a place to eat first. We met some weird restaurant managers, customers and waiters but after 1,5 hours, and running away from two places we ordered a huge amount of food, we found ourselves a bar where they served both beer and the best hamburgers in the world. That last phrase might be a bit influenced by the six noisy stomachs longing, no, yearning for food. After several unsuccessful attempts to learn my fellow travelers how to drink beer as integral student we left for the party, which happened to be just around the corner.

A noite

The party had started almost six hours earlier and most of the people were either drunk, very happy, very tired or had gone home. However, there was plenty of drinks, music and the six of us being really thirsty. We saw people getting the housedog drunk, do crazy stuff on the dance floor, tried to build a pyramid of empty beer bottles, had conversations with complete strangers (a few of them professors at the university), met tons of new people and eventually got kicked out of the house because it was getting dawn. After finding ourselves a random bus ride which took us almost home we could finally enjoy our beds for at least a three hour sleep.

Manhã seguinte

A three hour sleep hence we wanted to see a lot of the rich culture Ouro Preto is famous for. We skipped the breakfast we were promised, made sure a big pile of banknotes would cover the expanses for having us and left the house before eight o'clock. We took a bus and decided to get off at the bus station. A decision, after half an hour and seeing all of Ouro Preto, that got us at the bus station with the best view ever [click here for one of the many pictures I took]. We got our breakfast (and later that day our lunch) at a restaurant at Praça Tiradentes, the main square of Ouro Preto. The place served lovely food for almost no money; a good beginning of the day. We visited all of the museums, ancient buildings, churches and peculiar stores we could find. Ouro Preto is famous for its churches and mining. When the Portuguese settlers were afraid for the farmers and landlords to start revolting they introduced faith, religion and a lot of churches to keep the people happy and influence them during the missions. I was looking forward to visit a gold mine and after making an excursion trough the slums we managed to find one of them, Mina do Chico Rei. The tour felt more like visiting a cave and it must have been horrible back then without artificial light and fixed oxygen. Part from gold they would also delve the three main colors most of the buildings in Ouro Preto were painted in (gold/yellow, red/brownish and beige/white).

À tarde

On the way back to the center we found sugarcane which, apparently, had a very nice, not too sweat taste, is very healthy and is supposed to work as a natural teeth whitener. After a battle between my pocket knife and the stem we were all enjoying our afternoon delight. We visited a lot of shops, did some souvenir shopping and visited one of the oldest and most precious churches, Igreja Matriz de Nossa Senhora do Pilar, famous for its rich decoration of gold. It is forbidden to take pictures in many of the museums and almost all of the churches but who cares if there's Google! We joined a few of the tour guides who told us a lot about the history of the church and the meaning behind all the symbols, relics and frescoes. Hence we would take the last bus home we had some time to kill and went to look for a place to get ourselves a drink. We found a lovely bar named O Passo Pizza Jazz with live music and a wide variety of cocktails and beers. My Bavaria turned out to be Canadian but was pretty tasteful nonetheless. After a well deserved rest we started a 45 min walk to the rodoviária while spotting a perfect clear moon, Mars, a beautiful skyline at night and locals using horses instead of cars.

The trip had been a wonderful experience, especially for those that weren't familiar with the European architecture, culture and ancient villages and I will definitely visit Ouro Preto again.

For pictures of this trip check out my Flickr.

Facts ´n Figures #2

Informações interessantes sobre o Brasil

Ondertussen ben ik twee ingekopte tentamens verder, halverwege mijn stage en druk bezig met het opzetten van mijn Project Plan, bezig een trip naar Peru te plannen en heb ik besloten geen recepten te delen. Geïnteresseerden zijn bij deze welkom om, na terugkomst in Groningen, van een avond culinair Brazilië te genieten.

Viçosa at dawn. Credit Tania Gusman.

Numeração de andares

Een van de eerste dingen die mij opviel is dat men een ander systeem gebruikt voor het nummeren van etages. Zo is de begane grond hier een eerste verdieping, de eerste een tweede enzovoort. Eigenlijk helemaal niet zo raar als je er over nadenkt. Parterre, kelder, begane grond of souterrain; het moet allemaal heel erg ingewikkeld zijn voor buitenlanders.

Entrega

Wanneer we het over ´bezorgen´ hebben denken we in Nederland alleen aan eten. Hier houdt het echter niet op bij een pizza of hamburger. Zo laat je naast het drinkwater, het gas voor het gasfornuis, je boodschappen (die wel pas twee dagen later bezorgd worden), ijsklontjes (een pak á 6 kilo) en het bijbehorende bier gewoon bezorgen. Nu kennen wij Groningers natuurlijk de Bavaria Bierkoerier; hier is het veel beter geregeld. Een krat met zestien 1 liter flessen ijskoud gerstenat (met een buitentemperatuur van veertig graden toch nog een ijslaagje op de fles, wie had dat kunnen bedenken) binnen twintig minuten bezorgd. En alles wordt tot aan de deur geleverd (al woon je nog zo gek, drie hoog, achteraan in een krot minder florissant huis buiten de stad).

Emprego

Waar wij onze eigen Ad Melkert hadden heeft Brazilië het ook goed getroffen met het verschaffen van werkgelegenheid. Nu heb ik geen cijfers over werkeloosheid wel zie ik dat iedereen, op de een of andere manier, aan het werk is. Zo heeft elk appartementencomplex zijn eigen conciërge (bewaker, portier en klusjesman in één) en schoonmaker. De meeste huishoudens hebben een empregada domestica die kookt en het gehele huishouden voor haar rekening neemt. In alle straten in de betere buurten, op bedrijfsterreinen en bij woongemeenschappen staan wachtershuisjes die 24/7 bemand worden door een bewaker. Elke dag wordt elke straat schoongeveegd door een cordon aan (vrouwelijke) straatvegers en wordt het vuilnis tweemaal daags opgehaald. In de supermarkt heeft elke kassa een caissière en iemand die al je boodschappen in pakt. En natuurlijk een leger aan (met vuurwapen bewapende) bewakers, zoals je die overal en nergens ziet rondhangen. Er zijn ook veel daklozen en verslaafden maar deze struinen overdag alle restaurants, supermarkten en vuilnisbakken af op zoek naar lege blikjes en petflessen. Eigenlijk ook een soort van werk.

Supermercado

In de supermarkt koop je melk, van de plaatselijke melkfabriek Viçosa (één van de beste van Brazilië) in een zak. Pakken melk zijn er niet. Yoghurt koop je per beker.
Rijst, suiker, zout, meel en bonen zijn verkrijgbaar in 5kg verpakking. Op zout na zijn dit dan ook de meest gebruikte ingrediënten voor het overgrote deel van de maaltijden. Kruiden en vooral peper gebruikt men amper, veel van de smaak komt uit de ingrediënten in een gerecht.
De supermarkten zijn gedurende het weekend gewoon open. Op zaterdag echter maar tot twaalf uur (iets dat na een vrijdagavond toch niet altijd even goed uit komt). Op zondag kun je, mocht je daar behoefte aan hebben, de hele dag terecht bij de supermarkt. Veel keus in versproducten is er dan echter niet.
Iets dat je hier niet kunt kopen is kauwgom. Voor een frisse adem of smaaksensatie koop je Halls (een soort van zuurtje/snoepje) dat ook in elke bar en tankstation wordt verkocht.

Estudantes

Voor studenten is het heel normaal in het weekend gewoon door te werken. Bijna iedereen heeft een sleutel van zijn eigen gebouw of departement en van de desbetreffende laboratoria (opgedeeld labs voor in bachelor-, master- en postdoctoraal studenten). Verder is de universiteits-bibliotheek 24 uur per dag en zes dagen in de week open. Hier is zondag dan opeens wel weer een rustdag.
In hun vrije tijd, en dit geldt overigens ook voor veel van de inwoners, gaan de meeste studenten naar de sportschool, drie tot vier keer per week.
Alle computers hebben een externe accu/generator die, in het geval van een power outage,  de desbetreffende pc van ten minste één uur aan stroom voorziet. Buiten het feit dat het belangrijk is dat er geen wetenschappelijk onderzoekswerk verloren gaat zegt het ook wel iets over de kwaliteit van de energievoorziening.

Banheiro

De deur naar het toilet of de badkamer (in huizen, appartementen en hotels) hebben geen slot. Is de deur gesloten dan is de ruimte bezet, staat deze open dan kan deze gebruikt worden. Naar de douchekop lopen drie snoertjes (één voor aarding, hoop ik) die het verwarmingselement van stroom voorzien. Je kunt vervolgens vier standen selecteren waarvan geen echt warm is. Alleen de kraan minimaal opendraaien heeft effect, mocht je een warme douche willen nemen (iets dat geen overbodige luxe is wanneer het hier hartje winter (juni) ongeveer vijf graden is).
Vanwege de staat van het rioleringsnetwerk in Brazilië is het niet toegestaan wc-papier in het toilet te deponeren. In plaats daarvan gebruik je een kleine prullenbak naast het toilet.

Correcção de inclinação fatos

Rest mij alleen nog terug te komen op enkele beweringen en ervaringen die ik reeds eerder gedeeld heb.
Zo heeft Viçosa ondertussen bijna 75.000 inwoners waarvan inderdaad 14.500 student. Dit zijn echter alleen de studenten die studeren aan de Universidade Federal de Viçosa. Er zijn nog twee andere universiteiten die meeliften op de goede naam van UFV waarmee het totaal aan studenten op ongeveer 20.000 komt. Viçosa is echter, met bijna 30% studenten, nog steeds vergelijkbaar met Groningen (waar 16% van de inwoners studerende is).
Verder wordt er wel degelijk veel gerookt alleen niet door iedereen en vaak niet op straat. Tijdens feesten en in bars wordt een saffie, overigens los (per stuk) verkrijgbaar, dan ook vaak opgestoken. De ´verboden´ variant is echter populairder dan een reguliere stinkstok.
Als laatste heb ik eerder geschreven over het suikergebruik in Brazilië. Dit leidt echter in het geheel niet tot slechte gebitten en anderszins platlopen van tandartspraktijken of erger. De Brazilianen zijn zeer zuinig op hun gebit en poetsen dan ook na elke maaltijd (maar toch tenminste drie maal per dag). Zo gebeurt het dan ook dat je een toilet binnenloopt dat gevuld is met tandenpoetsende mensen. Verder gebruikt iedereen hier flosdraad en zijn tandenstokers (die toch mijn voorkeur hebben) nergens te vinden.

De volgende onderwerpen waar ik over zal schrijven zijn (in willekeurige volgorde): Brazilië, gerechten, de Portugese taal en mijn stage.

Trip to Vitoria

Visitar Vila Velha e Vitoria

Vanochtend mijn tweede tentamen Portugees gemaakt. Mijn mondeling heb ik reeds vorige week (succesvol) afgerond. Nu eindelijk even tijd gevonden om, onder het genot van toepasselijke hitjes (Gilberto Gil, Buena Vista Social Club, Chico Buarque de Hollanda en Novos Baianos).

Ik schrijf dit reisverslag deels vanuit Vitoria, deels, na terugkomst, vanuit Viçosa.

Ik zit op dit moment, met meer borrels Cachaça achter de kiezen dan mij lief is, op mijn bed in een hotel, genaamd Formule 1, in Vitoria. We wachten op de andere helft van ons reisgezelschap die waarschijnlijk nog ergens op het strand in Vila Velha (Oude Stad) vertoeven. Carolini, onze lerares Portugees, die hier een paar dagen doorbrengt in het appartement van haar zus, heeft ons uitgenodigd om een dagje mee op stap te gaan. Sarah en ik zijn, na de shoppingmall te hebben geplunderd, echter Alicia achterna gereisd die sinds de busrit een keelontsteking heeft en op dit moment geen behoefte heeft aan zon, zee en strand.

Vitoria is een grote stad die praktisch tegen Vila Velha aanligt, gescheiden door een grote brug. Beide liggen op een eiland.

Quarta-feira

Woensdag kwam ik Sarah tegen, die ik eerder een keer ontmoet heb in Bar de Leão. Ik had begrepen dat ze met een paar andere Amerikanen Rio de Janeiro zouden bezoeken. Nu had ik eerder al afgesproken met wat andere vrienden richting het zuiden af te reizen echter zat dit er voor sommige van hen niet in wegens geldgebrek. Het leek mij daarom een goed idee mijzelf uit te nodigen. Helaas bleken ze helemaal niet naar Rio te gaan. Wel gingen zij en een paar vriendinnen naar Vitoria, een plek waar ik nog nooit van gehoord had, en ik was van harte uitgenodigd om mee te gaan. Hoewel ik in eerste instantie twijfelde aangezien ik geen van hen echt kende toch besloten een kaartje voor de bus te reserveren. Je weet maar nooit en reserveren kost niets. Bussen worden door studenten gehuurd die vervolgens ticket verkopen op de campus. Deze excursies gaan overal heen. Dorp en steden waar veel studenten vandaan komen en grote steden als Rio de Janeiro, São Paulo, Ouro Preto, Belo Horizonte, Brasília en zo ook Vitoria. Aangezien tijdens de vakantie iedereen of reist of naar thuis thuis gaat had ik het geluk, via Rodolfo die een van de verkopers kende, een kaartje te kunnen reserveren. Als ik de volgende ochtend maar voor twaalf uur betaald had. Na ‘s avonds wat over en weer ge-sms’t te hebben leek het toch wel een uitgelezen kans een plaats te bezoeken waar ik anders nooit heen zou gaan. En er werden mij stranden, feesten en een paar mooie bezienswaardigheden (Chocolat Factory, Botanic Garden, Club & Nightlife!) in het vooruitzicht gesteld. Ook mijn huisgenoot Edgard kon mij enkele mooie hotspots aanraden. Uitzicht vanaf het Convento Nossa Senhora da Penha, een bergtop met bijbehorend idyllisch kerkje, Triangulo das Bermudas, een plek met een, de naam verraad het wellicht, een eindeloze hoeveelheid aan clubs en barren en natuurlijk alle stranden in Vila Velha.

Quinta-feira

Donderdagochtend werd ik uitgenodigd om samen met mijn andere reisgenoten te lunchen op de campus. Na eerst wat geld gepind te hebben (elke transactie kost geld en de rijen bij de bank zijn vaak erg lang, ik pin dus meestal een grote hoeveelheid geld tegelijk) en met een dikke stapel biljetten ( je kunt het aantal biljetten en de waarde niet kiezen; dit levert je dus soms 35 biljetten van $10 op) zoals je alleen in de film ziet heb ik al mijn mede reisgenoten ontmoet. Ellen komt uit Iowa, Alicia en Sarah, beide uit North Carolina, Maja, uit Ohio en Jourdan en Daniel uit Florida. Na een paar complimenten betreft mijn Engels te hebben geïncasseerd (Daniel: "What state are you from?") en een uitgebreide maaltijd te hebben genuttigd met zijn allen besproken welke plekken we zouden bezoeken. Snel mijn busticket gekocht om vervolgens uit te vinden dat de bus niet ‘s morgens maar nog dezelfde avond vertrekt. Ondanks alle verplichtingen en afspraken die ik nog open had staan toch nog drie uurtjes college Portugees meegepakt, naar huis gerend (de avond er voor is mijn fietsketting gebroken, prima timing natuurlijk) wat spullen gepakt, eten gekookt (gefrituurde mandioca is the best) en richting bus gelopen. Ik kon tijdens de busrit niet slapen en heb dus maar een half eerste seizoen Californication versleten. Beviel me prima moet ik toegeven (waarom kom ik als vervent tv-serie liefhebber hier pas in 2012 achter?).

Sexta-feira

Na een negen uur durende busrit komen we om zeven uur ’s ochtends aan in Vitoria. We besluiten de tweede, en laatste, stop uit te stappen. Half slapend, in een vreemde stad, vlak bij het strand loopt Jourdan Dayana tegen het lijf. Dayana heeft twee jaar geleden een jaar in Florida gestudeerd alwaar ze hem een keer is tegengekomen op een feestje. Het toeval wil dat haar ouders in Vila Velha wonen en ze biedt ons een lift aan. Niet alleen wordt er een tweede auto (we zijn met zes) geregeld ook helpen ze ons in het vinden van een goedkoop hotel. Na een half uur rijden en drie hotels later hebben we, op steenworp afstand van het strand, een hotel met eigen jacuzzi en zwembad gevonden. En dat voor nog geen €20, - per nacht. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is worden we ook nog eens uitgenodigd door haar vader om te komen ontbijten. Het is reeds negen uur als we een privé lift van een luxueus appartementencomplex instappen. Haar ouders hebben een ruim appartement met zicht op zee. Wanneer ik op het balkon van het uitzicht (blauwe hemel, dertig graden, strand en Atlantische Oceaan) geniet bedenk ik me dat het nu al moeilijk wordt om deze dag te toppen gedurende ons verblijf in Vitoria en Vila Velha. Na een top ontbijt te hebben genuttigd met allerlei lokale lekkernijen en vooral heel veel fruit heeft haar vader nog een verassing voor ons in petto. Toen hij trouwde is hij voorgoed gestopt met roken en drinken. In zijn jeugdige jaren stookte hij, net als zo veel Brazilianen, zijn eigen Cachaça. Hij maakt een kastje open en haalt daar een oude Coca-Cola fles gevuld met een geel goedje uit. Het heeft een penetrante cachaça geur maar ruikt amper naar alcohol. Het is nog geen elf uur als wij allemaal ons ontbijt besluiten met een shot 25 jaar oude cachaça. Na vele dankbetuigingen kunnen wij ondertussen niet wachten om van het naastgelegen strand te genieten. De rest van de dag hebben we dan ook niet veel meer gedaan dan powerburnen, wave surfen en gelado eten. ’s Avonds belt Dayana ons op met de vraag of we niet mee uit eten willen. Ze weet een goed restaurant waar ze de beste Moqueca Capixaba, een beroemd gerecht uit Espírito Santo, serveren. Vooral de variant met baby shark is erg lekker. Na een top avond waar, voor de verandering, vooral Portugees werd gesproken eindelijk tijd om te slapen. Morgenochtend vroeg: strand! Of toch niet? 's Avonds weer een telefoontje, of we ook langs kwamen bij hun luau. Nacht, strand, snacks en cerveja en cachaça. En heel veel muziek. Twee gitaren, een groep van 20 vrienden en je hebt alle ingrediënten voor een top avond.
De volgende dag liggen we na een uitgebreid ontbijt alweer vroeg op het strand. Een strand waar ik eigenlijk nog steeds geen genoeg van kan krijgen. Goudgeel, bloedheet zand, amper mensen (vast vanwege de vakantie), elke vijf minuten komt er een ijscoman met een karretje vol met ijs gemaakt van vers fruit langs hobbelen, een zee met prima golven, een perfect uitzicht (zowel zeewaarts als strandwaarts ...) en geen enkele verplichting. Omdat we de volgende dag naar Vitoria verhuizen besluiten we om 's middags naar Convento da Penha te gaan. Een van de meest beroemde plekken in de staat. Het convent, dat op een 150 meter hoge heuvel ligt, stamt uit de 16e eeuw en ziet uit over heel Vitoria en Vila Velha. Hoewel de beklimming een ware beproeving blijkt is het meer dan de moeite waard. Het uitzicht is overweldigend (zie de foto's op Flickr). 's Avonds naarstig op zoek gegaan naar een plek om te eten maar, je raadt het al, vakantie. Uiteindelijk, na wat jongens op de boulevard om de weg gevraagd te hebben, een uitzonderlijk populaire hamburgerkraam gevonden in een afgelegen steegje. Op de terugweg kwamen we de groep, die een band, afkomstig uit Belo Horizonte, bleken te zijn, weer tegen. Na een paar flinke scheuten Blue Curaçao en meer cerveja bleken ook wij de Portugeestalige hitjes mee te kunnen blèrren. Tot diep in de nacht, that is.

Sábado

Zaterdag, alweer de ena laatste dag van deze, tot nu toe, top trip. De vorige avond kwam onze Portugees lerares langs die wist dat wij in Vila Velha verbleven. Vandaag komen we haar toevallig tegen wanneer we een van de grotere shopping malls onveilig maken. De prijzen reizen de pan uit maar dan heb je ook wat (alle dure merken, een hoek met vijftien verschillende fastfood restaurants, vier verdiepingen, een ijsbaan, een bioscoop .. zoals je ze in Nederland niet eens hebt zeg maar). Ze nodigt ons uit om de middag op het strand te vertoeven. Een deel van het gezelschap besluit met haar mee te gaan; Sarah en ik gaan, zoals afgesproken, alvast naar ons hotel in Vitoria waar ook Alicia wacht. Vitoria blijkt, al bij het uitstappen, een heel andere stad te zijn dan Vila Velha (nog geen vijf kilometer verderop). Luidruchtig, vies, veel industrie en bedrijfsleven en een ander soort ´publiek´. Na een louche taxichauffeur, na hem de richting naar ons hotel te hebben ontfutseld, afgewimpeld te hebben komen we Alicia tegen. Kennelijk gaat het al beter want bij het nuttigen van ons spaarzame dinner is zij het die voorstelt de spreekwoordelijke dobbels te voorschijn te halen. Alicia aan het water, een fles vodka, een halve fles cachaça later komen ook de andere aan en is het tijd om naar Triangulo das Bermudas te gaan. Na een prima onderhandeling van Jourdan met een van de ,wat geslacht betreft discutabele, uitsmijters komen we zonder al te veel kleerscheuren en kosten binnen. Ondergetekende heeft echter geen rekening gehouden (en had tot voorheen ook nooit problemen ondervonden) met het feit dat chique clubs nogal eens beleid betreffende kleding willen toepassen. Geheel willekeurig natuurlijk maar kennelijk zijn slippers en een bermudashort niet dress-code waardig. Zonder al te veel stennis te maken en discussies met mijn medereisgenoten vermijdend besluit ik terug richting hotel te gaan. Waar de taxi nog geen vijf minuten nodig had ons naar dit gebied te brengen heeft de wandeling huiswaart mij meer dan een half uur gekost. En niet met de gematigde snelheid van vijf kilometer per uur. Onderweg in een poging de weg terug te vinden bij huizen aangebeld, auto´s tot stoppen gedwongen en zelfs een arrestatie in het plaatselijke politiebureau onderbroken. Uiteindelijk was het de hoofdcommandant die mij van uitstekende directies voorzag waarna ik mij, na een straat met ongeveer tien dakloze, drugsverslaafde en/of dronken van de set van The Walking Dead gevluchte individuen te hebben doorkruist aankwam bij Formule 1. Het behoeft verder geen uitleg dat ik geen enkel probleem had in slaap te komen. Tot een uur of zes wanneer er een stel aangeschoten amerikanen de kamer binnentuimeld begeleidt door twee brazilianen in pak (respectiefelijk uitsmijter en taxichauffeur, zo bleek later). De heren hadden kennelijk, nadat al hun geld gestolen was, alle drankjes en de taxi betaald en verwachten toch wel iets in return. Na dit helse tafereel een kwartier te hebben aangezien toch maar besloten dat onze kamer niet de juiste was voor tegenprestaties en andere funzige praktijken daarbij beide heren de kamer uit bonjourend. Na het meermaals bekijken van de foto´s van deze avond zijn overigens nog steeds enkele puzzelstukjes onopgelost. Toch wat gemist dus.

Domingo

Op zondag staat Parque Botanico Vale em Vitoria op het programma. Een botanische tuin aangelegd ter demonstratie van het herstel en behoud van de Atlantische natuur. Zwaar gesubsidieerd door het op een na grootste mijnbouwbedrijf ter wereld, maar dit terzijde. De busrit was voor sommige a true challenge maar ik heb me prima vermaakt en zo ook nog iets van Vitoria gezien. In het park bleek je echter geen van de verschillende wandelroutes te mogen betreden zonder slippers. Laten we nou allemaal een paar prachtige havaianas aan onze voeten hebben. Na, kenmerkend voor de hele trip, een half uur besluiteloos te hebben gediscusseerd wat te doen besluit ik de ´stoute schoen´ aan te trekken en, buiten het zicht van de bewaking om, een persoonlijke expeditie over één van de routes te organiseren. Hoe kon ik zo iets voorstellen? Dat mag helemaal niet! En toch sneaken we vijf minuten later over een hek het bos in. En met resultaat. Naast alle prachtige vegetatie, bloemen, struiken en bomen ook nog een paar aapjes, een opossum en een mega iguana tegen het lijf gelopen. Hoewel de route nog geen kilometer was leek het een eeuwigheid te duren, vooral steeds op onze hoede geen bewaking of andere parkmedewerkers tegen het lijf te lopen. Enkele foto´s van het park staan op Flickr. Na onze terugkomst in Vitoria kost het ons drie uur, waarvan anderhalf in een bus, een eettentje te vinden, ergens ver achter in een buitenwijk. Hoe de hamburger daar echt gesmaakt heeft zal ik nooit weten, op dat moment vond ik hem in ieder geval goddelijk.

Al met al een goed begin van een reeks aan trips die ik, gedurende mijn verblijf in Brazilië, zal ondernemen naar ondermeer Rio de Janeiro, Florianopolis, Ouro Preto, wellicht Pernambuco (ik ben er recent achtergekomen dat daar een kennis woont) en Peru (via Bolivia gebruik makende van O Trem da Morte).

Quote van de week:
Tijdens de lunch bij mijn eerste ontmoeting met de americans: Maja - "Holland! Can I call you Holland?" Iets dat er vervolgens niet meer uit gegaan is.

Caleidsocópio Cultural

Apresentar o seu país

Apresentação Português 1. Holanda

Cartaz do evento cultural

O número corresponde com a folha da apresentação [PPT].

1. Eu sou da Holanda. Amsterdão é a capital das Países Baixos. As línguas oficiais são o holandês eo frísio. Brasil é duzentes vezes maior que a Holanda e quase doze vezes mais que muitos população. Este é o figurino original holandês.

2. Na Holanda celebramos Sinterklaas e no sul celebramos o carnaval.

3. A café da manhã nos comemos pão, biscoitos, iogurte e frutas. Apenas um sanduíche no almoço.

4. Prato típico para os Países Baixos eo ensopado e croquete. Batatas, legumes e carne é uma refeição padrão existem.

5. A Holanda tem muitas paisagens diferentes.mas tudo é plano. A Holanda tem doze províncias dos quais dois têm o mesmo nome da capital do estado; Groningen e Utrecht.

6. O capital política difere da capital principal e é chamado Haia. Eu moro em Groningen.

7. Pessoas bem conhecidas são nossa Rainha Beatrix, Rutger Hauer, ator de Hollywood, Doutzen Kroes, modelo conhecidas para Victoria's Secret e Anne Frank, escondendo a segunda Guerra Mundial.

8. Estes são quatro dos nossos artistas mais famosos.

9. A maior parte dos Países Baixos se encontra abaixo do nível do mar, daí o nome. É a metade sem os diques sob a água. Somos famosos por nossa luta contra a água.

10. Somos conhecidos por nossas tulipas, tamancos, patins e política de drogas leves.

Muito obrigado pela vossa atenção.

The Brazilian Traffic

Een 'overzichtelijke' weg in het centrum van Viçosa.

Tráfego no Brasil

Het heeft even geduurd voordat ik deze post dan eindelijk plaats. Ik heb afgelopen maand erg veel gereisd en zo doende veel aparte situaties tegen gekomen. Vergelijkbaar met India, China of een land in het Midden Oosten. Veel verkeer, weinig tot geen regels, gevaarlijke situaties maar, en dat lijkt mij op zich een wonder, amper ongelukken. Ik heb in ieder geval nog geen ongeluk aanschouwd, geen auto beschadigd zien raken en geen ruzies zien uitbreken tussen heetgebakerde verkeersdeelnemers. Toch apart.

Openbaar vervoer

Wanneer je in Brazilië wilt reizen maakt men gebruik van de bus. Vliegen is duur, trens zijn er amper (het landschap is praktisch onbegaanbaar) en o carro is te gevaarlijk. Zeker wanneer men de grotere steden als São Paulo, Rio de Janeiro of Belo Horizonte bezoekt. Mensen die hier vandaan komen regelen vaak travel dates om zo goedkoop en gezellig mogelijk van de ene plaats naar de andere te reizen. Heb je geen Facebook, Orkut of heb je niet op tijd een lift kunnen regelen ben je genoodzaakt van de reguliere busdiensten gebruik te maken. Een busrit kost, binnen de stad, $1,5 per uur. Wanneer je een rit maakt met een van de ônibus die tussen de verschillende steden rijden wordt het al snel een stuk duurder (tussen de 30,- en 70,- euro voor een enkeltje). Je doet er goed aan een ticket ten minste een dag van te voren bemachtigen (tenzij je geen probleem hebt tot wel 8 uur te moeten wachten). De handelingen tot aanschaf, de prijs en het ticket zelf hebben dus meer weg van een reis met het vliegtuig. Hetzelfde geldt overigens voor de busreis. Je hebt een vaste plaats, er is een 'steward' aan boord die alle passageiros controleert, bij elke halte de deuren opent en je bagage opbergt of tevoorschijn tovert.

Wegwerkzaamheden? Niet dus.

Waar de mate aan luxe binnen deze touringcars overdadig is, zijn de driving skills van de chauffeur vaak verre van om over naar huis te schrijven. Om over de wegen nog maar niet te spreken. Zie de foto hiernaast voor een vaak geziene situatie (weggespoeld stuk weg, paar paaltjes er om heen en weg is weer zo goed als nieuw). Bij het aanrijden voor een halte gooien de bussen hun deuren al vroegtijdig open voor ze goed en wel gestopt zijn; kennelijk zijn chauffeurs een van de weinigen hier die 'tijd is geld' hoog in het vaandel hebben.

Verkeersregels

Een, toch echt rood, stoplicht in het centrum van Viçosa.

Brazilië beschikt over een uitgebreid stelsel aan verkeersregels. Regels waar helaas niemand zich aan houdt. Zo rijdt iedereen druk bellend door het centrum, op auto, motocicleta of met paard en wagen. Het besturen van laatstgenoemd 'voertuig' schijnt overigens verboden te zijn in het centrum.
Alcohol wordt hier overal en altijd (en niet met mate) genuttigd; ook als men nog moet rijden, of toevallig al in de auto zit. Achter het stuur bijvoorbeeld.

Centrum van Viçosa rond 8 uur 's ochtends.

Gelukkig hoef je je als fietser (hoewel je je leven niet zeker bent; zoveel is mij ondertussen duidelijk) ook nergens aan te houden en gaat de snelste weg dan ook vaak door steegjes met eenrichtingsverkeer (de verkeerde kant op), door rood of langs files in tegengestelde richting. Iets dat mij, zei die mij goed kennen zullen dit beamen, prima afgaat overigens. Fietsen is hier bijna een verademing; een goede adrenaline rush en levert je geen achterzak gevuld met gele papiertjes op.
Er zijn zebrapaden maar iedereen wacht toch liever tot er geen auto's meer in de buurt zijn. Die schijnen namelijk niet te stoppen. Iets dat ik als nuchtere Hollander natuurlijk gewoon afdwing (tot het een keer fout gaat natuurlijk). De paar bijna-van-de-sokken-gereden ervaringen die ik tot nu toe heb verzameld beschouw ik als 'incidentjes'.
Viçosa beschikt sinds kort, de locals hebben er pas een jaar lang aan kunnen wennen, over stoplichten. Deze worden eigenlijk alleen gebruikt om de doorstroom voor auto's te bevorderen. De rest van de weggebruikers heeft er lak aan.

Wijze van vervoer

De wijze waarop men zich hier verplaatst van A naar B verschilt in grote mate met dat van Nederland.

Hoofdweg over het campusterrein van de UFV rond 8 uur 's ochtends.

Rode motoren.

Zo geldt voor een kleine stad als Viçosa dat verreweg de meeste mensen lopen (bijna de helft van de mensen). Afstanden van tussen de 15 en 45 minuten wandelen zijn gemiddeld.
Woont men te ver of loopt men liever niet dan komt de motor op een tweede plaats. Ongeveer 20% van de habitantes gebruikt dit, bijna altijd rode, vervoersmiddel om alle steile hellingen te bedwingen of om producten af te leveren. Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt vervoerd per motorfiets. Van waterflessen tot dieren, van koelkasten tot hele families. Vooral de grote pakken ijs voor de vele barbecues zijn leuk om vervoerd te zien worden.

Gebruikt men geen motor dan is daar de pick-up truck. Een van de twee meest geziene auto's. Verder rijden er vooral veel budget cars (model Volkswagen Polo uit, zeg, het jaar '95) rond (de Celta , de Uno , de Ka , de Gol  en de Pálio (aan jullie om te raden van welke merken, in Brazilië noemt men alleen het type auto)).

Zilveren auto's op een typisch Braziliaanse weg.

Alle auto's zijn trouwens zilver. Op de vele Volkswagen Kevers (allen van vóór 1980) na die de meest uiteenlopende kleuren hebben. Verder zijn in Viçosa één op de twee auto's een taxi of lesauto. Het stikt werkelijk waar van deze gevaren op wielen. Zo zijn beide amper van elkaar te onderscheiden (want zilver en gele tekst/balk op/aan de zijkant) en rijden ze beide vaak alsof het hun eerste schakel les betreft.

Alle appartementen hebben een garage die zich of in de kelder of op de eerste verdieping bevindt. De toegang is altijd via een automatische garagedeur die onder luid kabaal en flitsende lampen open of dicht gaat.

Vervoer elders

Viçosa, uma pequena cidade met ongeveer 70.000 inwoners is echter niet representatief voor Brazilië. Zo zijn in Belo Horizonte, naast de motor vooral de auto en het openbaar vervoer (ômnibus) populair. Hoewel de bussen binnen BH geen vooraf gekochte tickets vereisen is het wel zaak hier vroegtijdig in te stappen (van de ene kant naar de andere kant van de stad kost al gauw een uur of vijf) aangezien een overvolle busrit van anderhalf uur, om half zes 's ochtends, al staande alles behalve comfortabel is (spreekt uit ervaring). Fietsen is, naast de te grote afstanden vooral vanwege de veiligheid, not done in de grotere steden.

In São Paulo daarentegen is een populair vervoersmiddel de helicóptero. São Paulo (omvang 1/5de van Nederland) heeft de meest geregistreerde helikopters ter wereld (meer dan zeshonderd) waarvan de meeste in eigendom zijn van particulieren. Niet alleen de afstanden zijn immens ook het aantal files en de omvang van het verkeer zijn onvoorstelbaar. Meer over het verkeer in SP in dit interessante stuk van Andrew Downie.

Opmerkelijk

Nachtelijk verkeer in het centrum van Viçosa.

Zoals ik al eerder aangaf is liften een gebruikelijke manier om je te verplaatsen. Ook voor kleine afstanden, bijvoorbeeld van de ingang van de campus tot ergens op het universiteitsterrein, wordt gebruik gemaakt van deze gratis manier van vervoer. Het is ook heel gebruikelijk om lifters mee te nemen, vaak zo veel als er maar in de auto passen.
Alle auto's die over zwaailichten beschikken (politie, ambulance, beveiligingsbedrijven, vuilniswagens) hebben deze permanent aan staan. De eerste paar keer dat je een wagen van de militaire politie met een slakkengang voorbij ziet rijden met zwaailichten en al een redelijk vreemde gewaarwording. De zwaailichten zijn, op die van de vuilniswagens (oranje) na, trouwens altijd rood. Sirenes hoor je echter amper en worden nauwelijks gebruikt.

Mijn volgende post zal in het Portugees zijn (een samenvatting van de presentatie die ik heb gegeven tijdens het Caleidoscópio Cultural). Daarna zal ik enkele recepten schenken waarna ik weer wat van mijn (vele!) ervaringen met jullie zal delen.

Foto's volgen, zo spoedig mogelijk, op Flickr.