Facebook #3

Algumas atualizações sociais

So I cannot seem to manage finishing my traffic article. I am just too busy to really get into it plus I wanted to add some pictures of the crazy traffic chaos as well but therefore I need to wake up early which I haven´t been up to lately. There is just too much on my mind (and schedule) right now and oI have too many bligations due to my internship.
So, just to keep everyone posted about what has been going on lately, another wannabe facebook post.

Churrasco

Last Saturday we hosted a churrasco. We invited over 70 people (which was way more then the maximum of ten invites each person we agreed upon in advance) but we expected only 30 to 40 people. Hence Marco, my friend from Belo Horizonte, arrived on Friday, we could do shoppings the three of us (Lívia was doing the necessary preparations at home). Doing groceries is way different from what you would expect. People can easily shop for two hours even though the supermarket is far from the size of those you will find in France for example (Supermarchés). You have to get a ticket for the butcher, at the fruit section you can get any kind of fruit and as much as you like but an employee has to do the weighing and the payment procedure at the counter takes ages as well. Every counter has two employees, one doing the *bleeping* and another one to pack everything. You can pay by check which you pay just once a month. This is actually a very common way of paying in Brazil (even at clubs and bars you just order and pay at the end of the night).
Eventually about 35 people showed up and we had a great time (and way too much food). Some of the pictures are uploaded on my Flickr already. Eventually we visited Bar Marcello´s and Bar de Leão before we went to the calourada. A huge amount of people, famous bands, a nice atmosphere .. definitely something to repeat.

Futebol

Last Tuesday all the guys from the lab went to Viçosa Atlético Clube, a place where they have two  and invited me to play with them. They promised me I wouldn´t be the worst player but I still doubt that´s true. However, we had fun, played for 1,5 hours and after it I was exhausted. I should really start to practice some sports again if it was only to improve my physical condition. Due to the fact I was using my All Starts the match, which we won (even though it wasn´t really a competition) left me with a huge blister which kind of makes me an attraction to look at whenever I´m passing by on foot. I´ve tried to find special bandages at one of the local drugstores but haven´t been able to find anything but tape. It does the job but I doubt it keeps it as clean as I´m supposed to. Guilherme, a classmate, just took the initiative to make a call to every drugstore and pharmacy around town to find something like a blister bandage (which I now know is called a Hydrocolloid). Price: $33,- for one 10x10 bandage. I guess I´ll manage to solve it the way every other Brazilian does. I do however appreciate him putting so much effort in trying to find them for me.

Estágio

This morning I had a meeting with the professor who´s my mentor during my internship. I showed him all the interview reports I have made and we discussed the problem area analyses I made, based on those interviews. A lot of the problems federal and public companies and institutions have to deal with are due to external factors, usually created by the government. I could talk for hours about the strange regulations to make here and which things could or should be improved in so many ways. However, this is not what I am here for so we are going to pick one of the minor problems to make sure I can constitute a project which will be ready for implementation. These improvements must be fit to be implemented in several other departments as well which eventually will start a change process for every department to implement Quality Management. Not only the improvements to the different divisions and departments might lead to the will of the administration to pursue this implementation, I will also be writing a paper in a renowned magazine.

Curso e classe

Yesterday I have been asked to start  teaching a class of Business Administration students. The classes will be in English but he subjects vary between business, advertisement, branding and other things I have no idea about. I hope the same goes for the 22 girls, and one guy, in this class which makes it a lot more easy for me to teach them new things.
During our Portuguese class I also met Neil, a guy from Ireland, who has been living in Lelystad for one year. He has a Brazilian girlfriend, who he has met in Holland, and decided to move to Brazil, probably for ever. He is also going to introduce me to a Dutch friend of his who is living in São Paulo and a Brazilian girl from Rio de Janeiro who speaks fluently Dutch. This is not all; during class I also met a guy from Belgium, who is actually living in Mexico and teaching English at the university. He, Neil, Lukasz, a guy from Poland, and I will be giving a two hour presentation next week about our home country and cultures. Anyone in for pancakes?! Today I have been in Brazil for exactly one month and just now, by coincidence, I met several native speakers, which is actually kind of a relief hence the French, Spanish, English and Portuguese are quite exhausting.

O próximo

I have a very busy schedule and will be doing all sorts of things in the next few days (I have another presentation in one hour, I have to prepare a class for the Master students here about IT Service Management, tomorrow I´ll be playing with O Bloco again, tomorrow I might join Jailton to Rio de Janeiro where he´ll be making an entrance exam for a company, I have to finish the presentation for Portuguese and prepare the classes I am going to teach) so posting new blogposts isn´t really my priority right now. However, I will try to keep writing things and posting pictures to my Flickr page. Whenever I have access to a proper internet connection I might even upload some video´s to YouTube (who guessed I would ever do that 0.o).

This topic has been made possible by: Marco, Guilherme, Neil, Jailton and myself.

Oh, and by the way ... over 500 views already!

Facts ´n Figures #1

Sobre o Brasil

Ik ben er eindelijk achtergekomen dat je wel degelijk met ´minder koud´ water kunt douchen (vandaar de drie elektriciteitsdraden die in de douchekop verdwijnen). Helaas nadat ik eerst de douche onbruikbaar heb gemaakt. Geluk bij een ongeluk?!

De meeste mensen zullen het beamen wanneer ik zeg dat ik soms nogal pessimistisch, kritisch en wellicht bevooroordeeld ben. Toen Brazilië in beeld kwam heb ik besloten dit op een positieve manier aan te pakken. Ik heb geen research gedaan naar het land, haar inwoners, de gebruiken of de taal. Sterker nog, toen ik in São Paulo lande kon ik niet eens iemand gedag zeggen in het Portugees. De lack of prejudice heeft mij veel goeds gedaan. Ik kijk nergens van op, vermaak me overal waar ik kom en heb me tot op heden amper tot niet geërgerd (op het feit dat men weigert aan de kant te gaan op voetpaden na).
Er wordt mij dan ook dagelijks gevraagd naar mijn bevindingen, hoe ik Brazilië ervaar en waarom ik voor dit land gekozen heb. Mij rest niets dan louter overtreffende trap kreten te slaan over het weer, de mensen, de gebruiken, de feestjes .. eigenlijk over alles!

Voor het volgende stuk, en de stukken die in deze reeks zullen volgen, zal ik mij proberen te verplaatsen in hen die niet bekend zijn met de Braziliaanse gebruiken of plaatselijke gewoontes. Hierbij deel 1.

Schoeisel

Iedereen loopt of sportschoenen of Havaianas. Deze Braziliaanse chinelos waren vroeger alleen voor arme mensen. Tegenwoordig zijn ze vooral makkelijk, prijzig en modieus. De sportschoenen zijn er in alle kleuren en maten maar zijn altijd voorzien van die lelijke luchtkussens er onder.
Vrouwen dragen trouwens maar één oorbel.

Recycling

In Brazilië wordt alles hergebruikt en vaak is men erg zuinig. Zo kan je prima twee maal batatas fritas in dezelfde olie bakken, worden alle restjes voedsel (ook al zijn het maar twee eetlepels) bewaard en wordt oud brood, met wat boter en kaas, omgetoverd tot toast. De vele tasjes die men in supermarkten of winkels ´verzamelt´ dienen voor het gescheiden verzamelen van afval. Afval dat je vervolgens elke morgen (vóór 11:00 uur) bij de voordeur neerplempt zodat het vervolgens (om 23:00 uur) kan worden meegenomen door de vuilniswagen. Blikjes worden gescheiden en ingeleverd bij de schroot. Olie wordt ook bewaard zodat er vervolgens zeep van gemaakt kan worden.

Honden

Veel mensen hebben een hond. Voor vrouwen als fashion statement, voor gezinnen als bewaking. Helaas wordt een hond op een gegeven moment groot, lui of vervelend en het is dan ook geen uitzondering om grote roedels gedumpte honden, met de halsband en al, over straat te zien paraderen. Zo ook over de campus, in restaurants en tussen de tafels tijdens de lunch.

Taal

Ook in Brazilië wordt er veel nagesynchroniseerd, ondertiteld en vervormd. Voor veel Brazilianen is er dan ook niet of nauwelijks de noodzaak om een andere taal dan het Portugees te beheersen. Voor hen die wel een andere taal spreken wordt de eerste de beste mogelijkheid die zich voordoet om bijvoorbeeld Engels te spreken dan ook met beide handen aangegrepen. Erg leuk om met wildvreemden lange gesprekken te voeren, helaas is het niet erg bevorderlijk voor het oefenen van mijn Portugees.
Het Portugees en Spaans zijn vergelijkbaar met ons Nederlands en Duits. Veel Nederlanders kunnen het Duits beter verstaan dan de Duitsers ons. Dit geldt ook voor de Portugezen die het Spaans wel verstaan maar, wanneer zij bijvoorbeeld een buurland bezoeken, niet verstaan worden.

Roken

Er wordt amper gerookt in Brazilië. Het aantal mensen dat ik tot op heden heb zien roken is op vier handen te tellen. Vaak joints, soms sigaretten. Sigaretten die overigens klein en dun zijn, naar wiet ruiken en extreem duur zijn. Je koopt ze dan ook per stuk. Wiet is verboden maar gemakkelijk te krijgen. In clubs zie je mensen echter vaak coke snuiven (inclusief de artiesten die optreden!). Een vreemde gewaarwording, zeker als je de films Tropa de Elite (over een elite eenheid van de politie die drugsgebruik, bendes en corruptie in Rio de Janeiro probeert terug te dringen) hebt gezien.

Mobiele telefoons

Brazilianen zijn gek op mobiele telefoons. Sommige kopen dan ook elke maand een nieuw toestel. De meeste mensen maken gebruik van prepaid in plaats van een abonnement. En dat is niet zo gek als je weet hoe het systeem in elkaar steekt. Wanneer je belt naar mensen met dezelfde provider (in Viçosa gebruikt iedereen Oi en Tim) kost dit praktisch niets. Naar een andere provider, of buiten de regio, is dan wel weer erg prijzig en daarom heeft bijna iedereen een dual sim toestel, met een sim kaart van beide providers. Daarnaast krijg je, wanneer je met tenminste $15 opwaardeert, een maand lang, elke dag je beltegoed teruggestort tot aan het opgewaardeerde bedrag. Dit systeem zouden ze in Nederland eens moeten invoeren. Je kunt je simkaart overigens alleen activeren door je te legitimeren met je CPF (social security number).
Niemand draagt zijn mobiele telefoon in z'n broekzak. Iedereen heeft het toestel, met volume op extra luid, in zijn tas. Overigens zie je amper mensen met een telefoon op straat en wordt er ook tijdens colleges, het wachten op de bus of waar dan ook geen toestel tevoorschijn gehaald. Men belt om de haverklap maar er zijn hier geen zombies te bekennen die niets anders doen dan naar hun schermpje gluren.

Wassen

Het wassen van kleding gaat met de hand (vooral het uitspoelen is een heel karwei) en ook het afwassen van eetgerei geschiedt vol-niet-automatisch. Dit gebeurt echter niet, zoals wij gewend zijn, met een teiltje warm water, wat sop en een afwasborstel. Je wast alles, per stuk, af met een schuursponsje, wat handzeep, wat afwasmiddel en koud water. Nu had ik al een hekel aan afwassen maar dit wordt hier alleen maar erger. Gelukkig wordt alles wel heel erg schoon op deze manier ....

Vervolg

Mijn volgende stuk, dat ik pas na het weekend zal schrijven (eerst mijn interviews uitwerken, een analyse van de huidige situatie op mijn departement afronden, een succesvolle churrasco organiseren, heel veel feestjes bezoeken en hopelijk ook nog wat bijslapen), gaat over het verkeer in Brazilië.

Alive and kicking!

Really? Yet another 'Facebook'?
I just came back from the first maracatu session of this week (I participate in both) playing the Gonguê at a whole new level. The next instrument I am going to play will be the Alfaia.

I also remembered I got several requests to start posting again. Asking me to do so is only fair enough and therefor I will write this small post, in English though. So, hereby, I'd like to notice I did not die of visiting too many parties, I was just busy ... with visiting many ..

As mentioned I have been very busy past two weeks. Mainly with my internship but also with Portuguese classes (I even got tárefa de casa >.<), maracatu and preparing for the housewarming of upcoming Saturday.

Estágio

I have done interviews with all but one divisions within the Diretoria de Tecnologia da Informação and after the last interview which will be held tomorrow I will be done with the first round. After finishing all the reports, each interview has to be written down and checked by those who were interviewed, I will be able to make an analysis of the areas which could be qualified for improvement. Finding the right (combination of) problems will be hard especially because a lot of processes are controlled by external factors. Did someone say "Challenge!"?

Curso Português

I have started to participate in Portuguese classes. They are fun but quite difficult. Especially since Caroline, our teacher, will only allow Portuguese in class and all the other students have a Spanish background (and therefore have a big advantage in learning Portuguese). I am obligated to give a two hour presentation in two weeks (all help is welcome) and during the entire course I will get two oral and two writing exams along with a second presentation. And I was thinking I would never have to make exams again.

Housewarming

I decided it would be a good idea to introduce the term housewarming which, of course, had to be accompanied by a big party. So this Saturday we will have a churrasco on our rooftop with over 30 people. It is going to be amazing. All the people I used to live with at Flavia's are going to come. I invited my professors and Marco is coming all the way from Belo Horizonte. At night we're gonna go the first freshmen party of the year, Calourada, with over a thousand students, at the campus. It's gonna be epic.

Três Bandeiras

Last Sunday Edgard, Lívia and I went to the central look-out, in a reserved area of the campus with preserved nature, called Três Bandeiras. By nightfall it's like a mysterious, very peaceful and yet noisy place where one can get total relaxation. There are a lot of birds and insects that make all kind of noises. At the highest point you have an overview over all the campus. I will post some pictures of this place later on. When it was completely dark we went to a demo / training session of O Bloco, the maracatu group. The movie I made there will be uploaded to YouTube soon (as soon as I can find a place with a decent internet connection). Before we went home we participated in a Forró.

Pageviews

I just saw my blog has over 400 page views already even though I have arrived here just three weeks ago. I would like to thank everyone who keeps visiting my blog and keeps up on my adventures. Hereby I'd like to take the opportunity to thank those who send me emails with replies, comments and stories from Holanda as well.

I have a few more posts in the so called pipeline (subjects being traffic, facts and figures, leisure and language) but they need a little tweaking before they will be released.

Although not part of this post; pictures can be found at my Flickr page.

Dinner is ready

Sobre o alimento
In de boom van onze buurvrouw woont een stel papegaaien. Geen enkel probleem natuurlijk ware het niet dat dit paar op random tijdstippen gedurende de dag (en nacht) denkt een stel Chimpansees na te moeten doen, het liefst in volle vlucht, de hele buurt (of in ieder geval ondergetekende) een hartverzakking bezorgend. Voor de goede orde; Chimpansees kunnen een hels kabaal maken.

Na dit geheel willekeurige intro wil ik jullie dan eindelijk inwijden in de beloofde eet- en drinkcultuur van Brazilie en Viçosa in het bijzonder.

In Brazilie is het ontbijt vergelijkbaar met dat in Nederland. Men ontbijt met koffie of thee, een eitje, brood of cruesli, melk en fruit. Het ontbijt stelt echter vaak niet veel voor en wordt dan ook snel naar binnen gewerkt voordat men naar werk/school/studie/... gaat. Activiteiten die overigens al om 08:00 uur ´s ochtends beginnen.

De lunch, daar draait het om. Tussen 12:00 en 14:00 heeft iedereen vrij en wordt er dan ook een uitgebreide maaltijd genuttigd, vaak met familie en vrienden. Een maaltijd die meestal bestaat uit vier tot vijf verschillende gerechten, aangevuld met fruit en salades. De basis voor de warme maaltijd is altijd witte rijst en bonen. Bruine bonen, zwarte bonen, nierbonen; zolang het maar op bonen eindigt. De rijst wordt eerst gewassen; plakrijst is not done. Vaak wordt in gerechten gehakt, worst of soja gebruikt. In bijna alle gerechten wordt knoflook en ui gebruikt. Er zijn zo veel verschillende soorten fruit dat bij de meeste maaltijden een stuk of vier verschillende soorten staan geserveerd. Naast druiven, appels, peren, (20 verschillende soorten) bananen, perziken, nectarines en pruimen, allemaal ruimschoots verkrijgbaar in de Nederlandse supermarkten, eet men hier vooral ananas, guave, passievrucht, mango en watermeloen.

Eén van de gerechten is mandioca, gekookte (boom)wortel; naar oud recept van de braziliaanse indianen. Lekker maar erg plakkerig.
Tutu wordt gemaakt van gemalen bonen en geservereerd met gekookt ei.
Okra, een soort van boon, is een groentegerecht dat vaak met noten wordt geserveerd.
Vaak worden verschillende groenten gemixt in een soort van curry. Bijvoorbeeld rode biet, wortelen, uien en pompoen.
Batata, aardappelen, worden gekookt en bijvoorbeeld in kleine stukjes door carne de soja gemixt. Dit gerecht wordt ook vaak bereidt met quiabo.

´s Avonds worden vaak de restjes van de lunch genuttigd, aangevuld met brood en soms een dessert. Een lokale lekkernij, Minas Gerais is de kaasstaat bij uitstek, is pão de queijo (kaasbrood). Dit zijn bolletjes deeg gevuld met kaas en, tegen alle verwachtingen in, vind ook ik ze erg lekker. Op brood, ook op pão de queijo, eet men requijao, smeerkaas vergelijkbaar met La vache qui rit. Of gewoon een gebakken eitje met bacon, ui en tomaat. Naast restjes of iets dat vergelijkbaar is met onze lunch wordt er vaak, twee keer per week, een churrasco georganiseerd waarbij geldt hoe meer zielen hoe meer vreugd. Buiten de satéprikkers met mozarella draait de barbecue om vlees. Heel veel vlees. Vooral worst is populair. En rund- en varkensvlees, chickenwings en coraçãozinho (kippenhart; zie de spies met kleine stukjes vlees).
Een dessert is niet gebruikelijk maar soms eet men yoghurt, fruit of bijvoorbeeld banana flambada. Het van Marco afgetroggelde recept zal ik bij mijn terugkomst ook in Groningen introduceren.

In de stad zijn allerlei kleine eettentjes waar je van alles en nog wat te snacken kunt halen. Het meest populair zijn de juicebars met, helaas, geen verse vruchtensappen maar gewoon aangelengde limonade. Er zijn eet-tokos waar ze een soort hamburgers en frango à passarinho, chicken nuggets, serveren. De drukst bezochte tentjes zijn echter die waar je açai na tigela kunt bestellen. Dit is een paarse, ijskoude substantie, gemaakt van gemalen açaibessen en waarbij je allerlei extras kunt bestellen. Van granola (cruesli) tot slagroom, van hagelslag tot aardbei; je kunt het zo gek niet bedenken. Açai heeft, net als zoveel andere braziliaanse producten (thee, fruit, tabak en drank) een oppeppende werking.

Men drinkt voortdurend water, ook al is de kwaliteit soms van twijfelachtige aard. Thuis gebruikt men een filtro de barro om water te zuiveren. Op straat, school, werk en universiteit staan overal fonteintjes met gekoeld drinkwater. Op het terras, in een bar of club en thuis drinkt men vooral (braziliaans)bier. Wijn is hier extreem duur (minimaal € 15,- per fles) en wordt daarom alleen bij speciale gelegenheden geschonken. De nationale cocktail heet Caipirinha, is vergelijkbaar met een Mojito, en bestaat uit cachaça, suiker, ijs en limoen.

Brazilianen zijn trouwens gek op malen, hakken en mixen (van eten). Meel gemixt met boter, farofa, soms ook farinha mandioca genaamd, strooi je over het eten. Allerlei soorten fruit wordt gemixt tot vruchtensap, natuurlijk aangelengd met heel veel suiker. Maracuya, passievrucht, en ananas en cal (limoen, niet te verwarren met limão dat citroen betekent) zijn mijn favorieten. Om terug te komen op de suiker; Brazilië mag dan de nummer 1 in export van suiker zijn, zelf houden ze nog genoeg over om elk gerecht en elk drankje van een flinke doses zoetstof te voorzien. Brazilianen zijn letterlijk verslaafd aan suiker. Koffie zonder suiker en zoetstof? Je moet wel gek zijn! Limonade of vruchtensap drinken zonder vier eetlepels suiker? Not done! Vooral de koffie wordt extreem zoet gedronken. Mocht je ooit nog een tandartsenpraktijk in het buitenland willen beginnen ...

Mijn lunch op de universiteit (á R$4; onbeperkt eten) bestaat altijd uit 40% rijst, 40% bonen, een stukje vlees aangevuld met wat tomaat of sla. Er valt dan ook nog veel voor mij te ontdekken. Bovenstaande  zijn maar een paar voorbeelden van typisch Braziliaanse gerechten en ik zal dan ook een andere keer meer van de keukengeheimen prijs geven.

Het volgende bericht dat ik nader zal toelichten is het verkeer in Brazilië. Denk veel motoren, autos, bussen, voetgangers en geen verkeersregels.

Mede mogelijk gemaakt door Wikipedia, Açaí Mix, UFV en groente & fruit.

The beautiful art of bargaining

Chorar o Bar
Zojuist, met ongeveer 500 andere studenten, genoten van een demonstratie maracatu door O Bloco, de groep waar ik eerder een workshop bij heb gevolgd. Voor foto´s zie Flickr.

Vandaag zou ik mijn eerste kennismakingsgesprek met de directeur van de DTI hebben. Helaas is dit verschoven naar volgende week en zit er niets anders op dan bezig te gaan met het college ITIL dat ik geacht wordt te geven. Hoewel het Portugees mij al behoorlijk goed af gaat, ik heb eergisteren een driekwartier durende afstudeerpresentatie in het Portugees bijgewoond en kon zowaar alles verstaan, ben ik van plan deze toch in het Engels te geven. Het boek dat ik hiervoor heb aangeschaft is zojuist gearriveerd, in Groningen wel te verstaan. Het zal spannend worden of ik genoeg relevante informatie weet te vinden die ik succesvol weet over te brengen op de bachelor studenten hier.

Nadat ik gisteravond, ondertussen mijn beste chorar kunsten in de strijd gooiend, een kast heb aangeschaft bleek deze toch ietwat zwaarder dan in eerste instantie gedacht. Gelukkig wist Rodolfo wel een zaakje in het centrum waar we een paard en wagen (verboden in het centrum, maar goed) zouden kunnen regelen. Na lang zoeken en veel mensen vragen kwamen we uit bij een barretje waar een groepje sjofel geklede mannen buiten zat te drinken. Na wat grappen over een kudde paarden in de achtertuin stond er een man op die ons wel kon helpen. Ook hier werd natuurlijk uitgebreid onderhandeld over de prijs. Voor R$20 zou hij ons meenemen, de kast ophalen en bij mijn huis afzetten. Mooie deal leek ons. Na plaats te hebben genomen in de achterbak van een oude Volkswagen Taro pickup moest onze bestuurder toch nog even het laatste glas van zijn pilsje (lees 1 liter fles) achteroverslaan. Het zou toch maar zonde zijn als deze dood sloeg. Mij reeds krampachtig (in de chaos dat hier verkeer heet, met een beschonken bestuurder achter in een laadback zonder gordels) vasthoudend verliep alles uiteindelijk zoals je zou verwachten, en waarom ook niet. Met mijn aangeschafte armário is mijn periode van het leven uit een koffer eindelijk ten einde gekomen.

Na een episode of Breaking Bad (te spannend om te bewaren voor lange busreizen en andere doodsaaie momenten) kwam Edgard met het briljante idee om een fiets te gaan kopen. Hij wist nog wel iemand die goedkoop een fiets aanbood en laat hij nou net naast Bar Leão wonen (ondertussen een van onze vaste hang-outs tot in de late uurtjes). Na een lange wandeltocht, zoals altijd onderbroken door tientallen stops om met bekenden (vooral chicks) van Edgard te spreken, een biertje te hebben genuttigd bij Bar Marcelo (voor- en nakroeg tijdens een avondje Leeuw, gevuld met hippies en wat oudere ´stadjers´) uiteindelijk een prachtige mountain bike op de kop weten te tikken. Voor ´gratis´ wel te verstaan. Ik mag hem eerst een tijdje proeffietsen en wanneer hij bevalt zal er eerst nog flink gechorard worden voor ik uiteindelijk, voor ongeveer €40,-, de gelukkige eigenaar ben van zowaar een vervoersmiddel met twee wielen. Het onderhandelen en afdingen is hier trouwens standaard en vindt praktisch overal behalve in de supermarkt en bij het tankstation plaats. Voor de Brazilianen is het een soort spel en wie ben ik dan om niet leuk mee te spelen. It´s on!

Toen we terugkwamen bij onze eigenlijke bestemming was het al aardig druk mede vanwege een lokale band (O Rappa is best bekend eigenlijk) die live kwam spelen. Lang leve Edgard, de Floppie onder de Brazilianen, die ons, contactje hier contactje daar, zo naar binnen weet te krijgen en van gratis drankjes voorziet. Hoewel het al 23:00 uur is is de avond nog lang niet om. De muziek is van erbarmelijke kwaliteit maar live doet het altijd goed en iedereen danst, drinkt en is vrolijk. Van al het voorspelde coke snuiven heb ik in ieder geval niets gemerkt. Hoewel het binnen druk is staan er buiten, gewoon op straat, nog een veelvoud van de bezoekers binnen. Naast de bar is een klein ´underground´ barretje dat drank schenkt en alle mensen die geen entree willen betalen van de nodige pilsvogels, en ander lekkers, voorziet.

Vanavond maak ik samen met Livia crêpes, op z´n Frans maar met banaan en chocopasta. Morgenochtend vroeg pak ik de bus om nogmaals de helse rit tussen Viçosa en Belo Horizonte af te leggen. Laten we hopen dat de churasco bij Marco me alles doet vergeten.

Mede mogelijk gemaakt door O Bloco, chorar, Google en Nutella.

My first week

 O Projeto e mais

Ondertussen zit ik al bijna een week, samen met zeven andere PhD studenten, in ons eigen ´lab´ waar ik zojuist de door mij toegewezen computer, naar goed gebruik, geheel naar eigen wens heb ingericht. Eén van mijn beruchte eigenschappen (nu maar hopen dat ie niet crashed, hè JW).

Hoewel ik had beloofd dit maal over voedsel en dergelijken te schrijven heb ik besloten dit nog even uit te stellen. Hoewel ik al erg veel verschillende groentes, fruit en maaltijden genuttigd heb wil ik wat meer documenteren qua naamgeving, foto´s en vergelijkingen. Deze houden jullie dus nog tegoed.

Vandaag is het erg warm, Viçosa wordt zelfs geteisterd door een hittegolf (ook al heb ik het idee dat ik het soms warmer heb in Nederland; droogte, dat zal het zijn) maar in de schaduw erg fris. Had ik nu maar, tegen alle adviezen in, mijn kite meegenomen; het waait hier windkracht vier. Hard genoeg om op een van de vele grasvelden op de campus mijn vlieg-, jump- en vooral crashskills te vertonen. Heb ik met mijn goede gedrag ook eens zonnebrand aangeschaft (factor 30, of iets dergelijks) heb ik het nergens voor nodig. Voor het eerst bruin ik op, zoals het hoort, zonder verbranden, vervellen of andere nare bijwerkingen. Brasil é o melhor!

Afgelopen vrijdag heb ik voor het erest mijn begeleider José Luis Bragas ontmoet. Een rustige, wijze maar strenge man; precies zoals je dat van een professor verwacht. Na kennis gemaakt te hebben heeft hij mij uitgelegd wat voor een project hij voor ogen had en hoe hij dit graag zou willen aanpakken. In het kort komt het er op neer dat er een gebrek aan structuur wordt ervaren op het gebied van het beheren van processen en de kwaliteit van informatie. In concreto: je zou graag willen dat wanneer je een bepaalde vraag stelt waarop je een bepaald antwoord verwacht dit ook altijd het geval is. Daarnaast wil je kunnen controleren wat de kwaliteit van dit bepaalde antwoord is en hier invloed op uit oefenen. Binnen IT Service Management zal ik mij dus bezig houden met Quality Management. In eerste instantie wordt dit binnen de IT department (DTI) van de universiteit uitgevoerd. Het is de bedoeling dit prestige dermate veel aandacht te geven dat anderene afdelingen dit vervolgens willen overnemen. Een grote uitdaging om binnen het beperkte tijdspad dat ik hier heb een kwalitatief hoogwaardig product neer te zetten dat vervolgens ook daadwerkelijk geimplementeerd kan worden. Wish me luck!

Nu heb ik gisteren een toelichtend gesprek gehad op basis van het schema dat mijn begeleider voor mij heeft opgesteld. Allereerst zal ik een introductie krijgen binnen de afdeling, interviews houden met werknemers en documentatie onderzoeken. Vervolgens een analyse van de sector, het opstellen van een SWOT-analyse en een PID. Hierna, begin April zal ik mijn eerste concept moeten voorleggen gevolgd door een presentatie voor alle studenten, een discussie en het aanpassen van het concept. Vervolgens zal ik half mei mijn presentatie geven aan de DTI medewerkers gevolgd door het eindverslag. In juni zal ik, gebaseerd op mijn project en het rapport, een paper schrijven dat zal verschijnen in een wetenschappelijk tijdschrift. Verder wil mijn begeleider ook nog een presentatie geven op een internationale conferentie in Europa. *"How to write a scientific paper" downloaden doet*

Afgelopen dinsdag ben ik samen met Edgard naar een Maracatu les geweest. Dit is een soort muziek/dans/zang en een prima afleiding van het drukke studieleven. Het is 18:45 wanneer ik net thuis ben en Edgard mij op belt met de vraag of ik niet een avondje muziek wil maken. Ik pak mijn net neergeplemte chaves dus weer op en stap, zonder verwachting en vol goede moed, de deur uit richting universiteit. Ergens aan de rand van de campus verscholen staat Casa da Paz waar zich in de achtertuin ondertussen 20 mensen hebben verzameld. Het is donker en er brandt alleen één felle buitenlamp. Het heeft iets van een geheime samenzweringsbijeenkomst. Niets van dat alles is minder waar wanneer de ´dirigent´ het startsein geeft om te gaan spelen. Er zijn vier verschillende instrumenten: de Alfaia, de Caixa, de Chequerê, de Chocalho en de Gonguê; het instrument dat ik de hele avond bespeelt heb. Nu ben ik van mening dat ik redelijk muzikaal ben aangelegd maar het spelen van een percussie instrument waarbij elk instrument in de groep een ander ritme bespeeld is op z´n zachtst gezegd ingewikkeld. Na ruim twee uur zeer intens muziek maken vertrekken we moe maar voldaan richting huis. In de stad zullen we vervolgens nog zes tussenstops maken om met verschillende kennissen een biertje te nuttigen waardoor we pas ver na 1´en thuis komen. Sorry Livai; hoewel koud, het eten was lekker!
Morgenmiddag geeft dezelfde groep een demonstratie voor de Universiteits Bibliotheek; ik ben zeker van de partij! Is het niet om de muziek dan wel om toch nog een beetje UB mee te krijgen ;)

Ik hoop dat vanmiddag mijn zoektocht naar een geschikte kledingkast of cupboard met Rodolfo eindelijk ten einde komt. De afgelopen drie dagen hebben we Facebook, Orkut en Viçosas vele tweedehands meubelwinkeltjes afgestruind op zoek naar bovenstaande. Voor ongeveer 200 real heb je een prachtig kastje met vier lades. Dit is echter je reinste oplichting en daarom is Facebook, bij gebrek aan Mamamini, dan ook de nummer één plek voor studenten om hun spullen te (ver)kopen (ideetje voor Groningen iemand?). Vanavond gaan we het opnieuw proberen (ditmaal voor R$70,-) en weet ik misschien ook eindelijk een fiets op de kop te tikken, iets waar ik toch wel naar snak.

Morgen eerst een gesprek met de directeur van DTI, ´s avonds een feestje en zondag richting Belo Horizonte om Marco op te zoeken. Churrasco, cerveja en ... tjsa, geen idee eigenlijk wat nog meer.

De bij deze post behorende foto´s zijn vanaf vanavond te vinden op Flickr.

Mede mogelijk gemaakt door KopjeK, Blogger, Edgard en de Hanzehogeschool Groningen.