Sobre o alimento
In de boom van onze buurvrouw woont een stel papegaaien. Geen enkel probleem natuurlijk ware het niet dat dit paar op random tijdstippen gedurende de dag (en nacht) denkt een stel Chimpansees na te moeten doen, het liefst in volle vlucht, de hele buurt (of in ieder geval ondergetekende) een hartverzakking bezorgend. Voor de goede orde; Chimpansees kunnen een hels kabaal maken.
Na dit geheel willekeurige intro wil ik jullie dan eindelijk inwijden in de beloofde eet- en drinkcultuur van Brazilie en Viçosa in het bijzonder.
In Brazilie is het ontbijt vergelijkbaar met dat in Nederland. Men ontbijt met koffie of thee, een eitje, brood of cruesli, melk en fruit. Het ontbijt stelt echter vaak niet veel voor en wordt dan ook snel naar binnen gewerkt voordat men naar werk/school/studie/... gaat. Activiteiten die overigens al om 08:00 uur ´s ochtends beginnen.
De lunch, daar draait het om. Tussen 12:00 en 14:00 heeft iedereen vrij en wordt er dan ook een uitgebreide maaltijd genuttigd, vaak met familie en vrienden. Een maaltijd die meestal bestaat uit vier tot vijf verschillende gerechten, aangevuld met fruit en salades. De basis voor de warme maaltijd is altijd witte rijst en bonen. Bruine bonen, zwarte bonen, nierbonen; zolang het maar op bonen eindigt. De rijst wordt eerst gewassen; plakrijst is not done. Vaak wordt in gerechten gehakt, worst of soja gebruikt. In bijna alle gerechten wordt knoflook en ui gebruikt. Er zijn zo veel verschillende soorten fruit dat bij de meeste maaltijden een stuk of vier verschillende soorten staan geserveerd. Naast druiven, appels, peren, (20 verschillende soorten) bananen, perziken, nectarines en pruimen, allemaal ruimschoots verkrijgbaar in de Nederlandse supermarkten, eet men hier vooral ananas, guave, passievrucht, mango en watermeloen.
Eén van de gerechten is mandioca, gekookte (boom)wortel; naar oud recept van de braziliaanse indianen. Lekker maar erg plakkerig.
Tutu wordt gemaakt van gemalen bonen en geservereerd met gekookt ei.
Okra, een soort van boon, is een groentegerecht dat vaak met noten wordt geserveerd.
Vaak worden verschillende groenten gemixt in een soort van curry. Bijvoorbeeld rode biet, wortelen, uien en pompoen.
Batata, aardappelen, worden gekookt en bijvoorbeeld in kleine stukjes door carne de soja gemixt. Dit gerecht wordt ook vaak bereidt met quiabo.
´s Avonds worden vaak de restjes van de lunch genuttigd, aangevuld met brood en soms een dessert. Een lokale lekkernij, Minas Gerais is de kaasstaat bij uitstek, is pão de queijo (kaasbrood). Dit zijn bolletjes deeg gevuld met kaas en, tegen alle verwachtingen in, vind ook ik ze erg lekker. Op brood, ook op pão de queijo, eet men requijao, smeerkaas vergelijkbaar met La vache qui rit. Of gewoon een gebakken eitje met bacon, ui en tomaat. Naast restjes of iets dat vergelijkbaar is met onze lunch wordt er vaak, twee keer per week, een churrasco georganiseerd waarbij geldt hoe meer zielen hoe meer vreugd. Buiten de satéprikkers met mozarella draait de barbecue om vlees. Heel veel vlees. Vooral worst is populair. En rund- en varkensvlees, chickenwings en coraçãozinho (kippenhart; zie de spies met kleine stukjes vlees).
Een dessert is niet gebruikelijk maar soms eet men yoghurt, fruit of bijvoorbeeld banana flambada. Het van Marco afgetroggelde recept zal ik bij mijn terugkomst ook in Groningen introduceren.
In de stad zijn allerlei kleine eettentjes waar je van alles en nog wat te snacken kunt halen. Het meest populair zijn de juicebars met, helaas, geen verse vruchtensappen maar gewoon aangelengde limonade. Er zijn eet-tokos waar ze een soort hamburgers en frango à passarinho, chicken nuggets, serveren. De drukst bezochte tentjes zijn echter die waar je açai na tigela kunt bestellen. Dit is een paarse, ijskoude substantie, gemaakt van gemalen açaibessen en waarbij je allerlei extras kunt bestellen. Van granola (cruesli) tot slagroom, van hagelslag tot aardbei; je kunt het zo gek niet bedenken. Açai heeft, net als zoveel andere braziliaanse producten (thee, fruit, tabak en drank) een oppeppende werking.
Men drinkt voortdurend water, ook al is de kwaliteit soms van twijfelachtige aard. Thuis gebruikt men een filtro de barro om water te zuiveren. Op straat, school, werk en universiteit staan overal fonteintjes met gekoeld drinkwater. Op het terras, in een bar of club en thuis drinkt men vooral (braziliaans)bier. Wijn is hier extreem duur (minimaal € 15,- per fles) en wordt daarom alleen bij speciale gelegenheden geschonken. De nationale cocktail heet Caipirinha, is vergelijkbaar met een Mojito, en bestaat uit cachaça, suiker, ijs en limoen.
Brazilianen zijn trouwens gek op malen, hakken en mixen (van eten). Meel gemixt met boter, farofa, soms ook farinha mandioca genaamd, strooi je over het eten. Allerlei soorten fruit wordt gemixt tot vruchtensap, natuurlijk aangelengd met heel veel suiker. Maracuya, passievrucht, en ananas en cal (limoen, niet te verwarren met limão dat citroen betekent) zijn mijn favorieten. Om terug te komen op de suiker; Brazilië mag dan de nummer 1 in export van suiker zijn, zelf houden ze nog genoeg over om elk gerecht en elk drankje van een flinke doses zoetstof te voorzien. Brazilianen zijn letterlijk verslaafd aan suiker. Koffie zonder suiker en zoetstof? Je moet wel gek zijn! Limonade of vruchtensap drinken zonder vier eetlepels suiker? Not done! Vooral de koffie wordt extreem zoet gedronken. Mocht je ooit nog een tandartsenpraktijk in het buitenland willen beginnen ...
Mijn lunch op de universiteit (á R$4; onbeperkt eten)
bestaat altijd uit 40% rijst, 40% bonen, een stukje vlees aangevuld met
wat tomaat of sla. Er valt dan ook nog veel voor mij te
ontdekken. Bovenstaande zijn maar een paar voorbeelden van typisch
Braziliaanse gerechten en ik zal dan ook een andere keer meer van de keukengeheimen prijs geven.
Het volgende bericht dat ik nader zal toelichten is het verkeer in Brazilië. Denk veel motoren, autos, bussen, voetgangers en geen verkeersregels.
Mede mogelijk gemaakt door Wikipedia, Açaí Mix, UFV en groente & fruit.
