'Facebook'

In the absence of Facebook I will now share a list of 'updates' which otherwise would have ended up on my 'wall'.

I just uploaded a whole bunch of new pictures in Flickr.

Today I had lunch in the university cafeteria which is the size of a football field.

Today was the first day of my internship. I received keys to the laboratory and the faculty building and got myself a computer. I have also met the other PhD students who study Computer Science.

Since my arrival in Viçosa I have never felt unsafe, insecure or uncomfortable. The people here are very friendly and helpful.

Today Rodolfo, one of my new 'colleagues', has helped me to buy a cupboard for only R$ 50. Too bad the trade failed epicly.

Today all the freshman arrived; the city is filled with students who have painted themselves with crazy slogans like: "I got in!" and "Viçosa here I come".

Today I fell in love with a local bakery which makes the best bread in the world. (Secret: at 17:05 the new stash arrives)

This is my first topic which is totally in English. Many more will follow.

Today I clocked the time between my room and the university; 25 minutes by foot.

Tomorrow I'm going to get a ticket to one of the many parties which are hosted this week.

This weekend I will probably travel to Belo Horizonte to meet Marco, hang out and host a BBQ. Later this year we will do a road-trip to Florianopolis.

Today I picked the date I will finally see Gui Boratto live. 27th of March, Kiss & Fly in Rio de Janeiro.

More updates to come ...

Koehandel is AAN

UFV, languages and churrasco

Ik schrijf dit stuk op de sfeerverhogende hitjes van Kollektiv Turmstrasse; wellicht dat het soms wat extatisch over komt.

De universiteit van Viçosa, Universidade Federal de Viçosa, een openbare rijksuniversiteit die in 1922 is opgericht ligt in het centrum van Viçosa. De universiteit staat de afgelopen jaren steeds in de top 10 beste openbare universiteiten van Brazilië en is één van de beste technische universiteiten wereldwijd. De UFV is beroemd op het gebied van landbouw en biologie. Net als Groningen hebben de meeste inwoners van Viçosa in meer of mindere mate iets met de universiteit te maken. Van de ongeveer 72.500 inwoners zijn er bijna 14.500 student, waarvan net geen 160 internationaal. Het merendeel van de studenten komt uit Colombia en Amerika. Andere landen zijn onder andere Ecuador, Costa Rica, Portugal, Frankrijk en nu ook Nederland. De campus is bereikbaar via één van de vijf verschillende ingangen en wordt doorkruist door een brede laan. In de grote supermarkt op het campusterrein worden onder andere producten uit de velden en kassen van de universiteit verkocht.

De Diretoria de Relações Internacionais e Interinstitucionais (DRI), of Office of International Affairs, wordt bestuurd door Professor Vladimir Oliveira Di Iorio. Hij is naast mijn contactpersoon ook diegene die de relatie tussen de Hanzehogeschool en de UFV onderhoudt. Vladimir heeft mij geholpen met de nodige voorbereidingen (letter of recommendation, contactinformatie, het vinden van een tutor) en ook sinds mijn aankomst in Viçosa had ik niet zonder hem gekund. Na mijn dropping bij Flavia zijn we de volgende ochtend op zoek gegaan naar een kamer. Na ongeveer 30 telefoontjes, zeven bezichtigingen (lang leve een subliem gevoel voor richting; in Viçosa zal ik in ieder geval niet meer verdwalen), wat rondstruinen op het Braziliaanse Facebook en een paar uur wachten komt dan 's avonds het verlossende telefoontje. De uitgebreide conversaties die ik en Vladimir die middag met Edgard en Livia, mijn nieuwe huisgenoten, hebben gehad hebben hun vruchten afgeworpen. Hoewel elf anderen (Phd en Master studenten uit Brazilië en Spanje) mij voor gingen was ik toch de gelukkige die nu in appartement 103 (A is mijn appartement, het grijze, langwerpige gebouw onder B de Departamento de Ciência da Computação) aan de Rue Raimundo Alves Torres 45 woont. Edgard is 32 jaar oud, Master student Biochemistry, heeft vier jaar in the USA gewerkt en anderhalf jaar rondgereisd in Australië. Livia is 28 jaar oud, heeft een jaar in Parijs gestudeerd en doet een Master in Nutrição é Saude. Naast mijn vertaalwerk (Duits-Engels) voor de DRI, de conversaties in het Spaans, de verwoede pogingen mijn Portugees een beetje bij te spijkeren, al het Engels (obviously), de (Nederlandse) communicatie met het thuisfront spreek ik nu dus ook nog Frans (heeft iemand toevallig nog ergens een talenknobbel liggen?).

In het huis van Flavia woonde ik met nog tien andere huisgenoten. George en zijn vader, beiden afkomstig uit Mozambique (samen met Kaapverdië en Angola de drie Portugees sprekende landen in Afrika). Joao, een Portugese student die in Wageningen studeert en nu een deel van zijn Master in Viçosa afrond. Julio, Saulo, Rodriguez en Nilo, allen afkomstig uit Brazilië en Silvana, Johanna en Stefano alle drie uit Colombia. Aangezien alleen Joao echt Engels spreekt wordt er in huis vooral Spaans en Portugees, of een mengeling daarvan, Portuñol, gesproken. Mocht iemand ooit nog een spel willen meenemen dat, ongeacht de taal, met meerdere mensen gespeeld kan worden: "cow-trading", geniaal! Sterker nogç ik ben niet eens meer welkom zonder dit spel op zak.

Hoewel ik nog geen dag in mijn nieuwe huis heb vertoefd ben ik 's avonds alweer te vinden in Casa de Flavia voor een lang verwachte churrasco (BBQ) waar ook Silvana's 20ste verjaardag wordt gevierd. Aangezien ik geen held ben in het verzinnen c.q. kopen van cadeautjes waren de van Berdien gekregen stroopwafels een ideale uitkomst (dank nog daarvoor, de stroopwafels zijn hier, op 'Mozambique' na, een groot succes!). Waar men in Nederland bierflesjes nuttigt á 0,30 cl zijn in Brazilië geen 'flesjes' te vinden van minder dan 1 liter. Voor de dorstige drinker zijn er natuurlijk de flessen met het dubbele daarvan. Overigens moest ik na een bulderende lachsessie uitvinden dat deze flessen wel gedeeld dienden te worden en dat het dus niet de bedoeling was deze aan de mond te zetten en, zeer egoïstisch, alleen op te drinken. Na veel salsicha, asas de frango, queijo, melancia, wodka-lime, groepsgewijs, begeleidt door een gitaar, Portugese- en Engelstalige hitjes meezingen en tot in den treure Flip-Cup spelen ben ik rond een uur of drie, op z'n zachtst gezegd lichtelijk aangeschoten, afgedropen en voor het eerst naar huis gewandeld. Tegen beter weten in en tig adviezen in de wind slaand ben ik na ongeveer veertig minuten lopen heelhuids thuis aangekomen en in bed geploft. Morgen is het zondag; eindelijk rust?

In mijn volgende stuk zal ik uitgebreid ingaan op de gewoontes en gebruiken omtrent eten en drinken, de verschillende soorten fruit, groentes en maaltijden. Bon Appetit!

De bij dit blog behorende foto's zijn terug te vinden op Flickr. 

Mede mogelijk gemaakt door Ravensburger, R$, Brahma and UFV.

Chegada em Viçosa

Arriving in Viçosa

I have the urge to write all my stories in English but for now I will try to keep it in Dutch, hence most of those who will likely read this are as Dutch as can be.

Dit keer schrijf ik niet vanaf een dakterras maar al zittend op mijn bed in mijn nieuwe kamer. Ik ben zojuist officieel verhuisd en heb nu een ruime kamer met privé balkon in een prima buurt op ongeveer 40 minuten loopafstand van de universiteit. Hoewel ik, zoals het een oer-Hollander betaamt, heel graag een fiets zou aanschaffen wordt dit me telkens door een ieder ten stelligste afgeraden. Het verkeer in Brazilië is op zijn zachtst gezegd chaotisch. En dat terwijl iedereen nog terug moet komen van carnaval. Ik ben benieuwd hoe dit er maandag uit gaat zien. Mijn huisgenoten zijn op dit moment bezig met een experiment op de campus; deze zal ik later voorstellen.

Om mijn verhaal te vervolgen; ik ben zojuist aangekomen op het vliegveld van Belo Horizonte (spreek uit [ˌbɛloɾiˈzõtʃi]). Een relatief klein vliegveld (denk Eelde). Het is 07:55 Braziliaanse tijd (tijdzone: GMT-03) en ik heb al 25 uur niet geslapen. Na het ophalen van mijn koffer hoop ik vol goede moed mijn contactpersoon te ontmoeten bij de Arrivals maar helaas, niemand te bekennen. Ik heb de zaterdag voor mijn vertrek nog een bericht verstuurd met daarin gegevens betreffende mijn aankomst. Dit is dan ook waar mijn inlevingsvermogen mij weer eens tekort schoot; in Brazilië is het carnaval rond deze tijd en hebben mensen wel iets anders aan hun hoofd dan het lezen van e-mails. Na drie kwartier wachten, een telefoontje richting Nederland om te vragen of ik toch echt geen e-mail ontvangen had, en het bericht dat mijn broertje een acute blindedarm ontsteking heeft gehad met daarop een, succesvolle, spoedoperatie, toch maar besloten de bus richting Viçosa te nemen. Een bus die alleen vanuit Belo Horizonte vertrekt. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik mij enigszins vergist had in de afstanden op Google Maps (wat is Nederland toch een minuscuul klein landje). Misschien had er een lichtje moeten gaan branden toen ik het ticket betaalde, á €15, -. Of misschien toen ik bij de bus aankwam en er een hele familie aan het verhuizen was. Ik heb vergeten een foto te nemen maar stel je voor; een stuk of vijftien verhuisdozen, mooi ingepakt in tape, vijf koffers en verder nog wat losse prullaria. Het voordeel van transporte público, elke buschauffeur ontfermt zich over de bagage. De buschauffeur was dan ook een goed kwartier bezig de verhuizing van deze familie voor zijn rekening te nemen, waarvoor hulde!

Na ongeveer anderhalf uur in zwaar wankelende en zwieberende bus te hebben vertoeft (nog steeds denkende dat een ritje vliegveld – centrum toch echt niet zo lang kan duren) kom ik dan eindelijk aan in Belo Horizonte. Deze stad heeft drie miljoen inwoners en is wijd verspreid over het heuvelige landschap. Het busstation is vergelijkbaar met vertrekhal op een middelgroot vliegveld, alleen dan ongeveer zoals het er 100 jaar geleden uit heeft moeten zien. Na mijn ticket te hebben gekocht (ditmaal ‘maar’ €35, -) was ik voorbereid op het ergste. Gedurende de tweeënhalf uur die ik op een bankje heb zitten wachten heb ik ongeveer elke denkbare gemoedstoestand meegemaakt. Ik had dorst, had nog niets gegeten, voelde mij op zijn zachtst gezegd ongemakkelijk in een vreemde, superdrukke hal waar niemand (zelfs de baliemedewerkers) zich enigszins in het Engels verstaanbaar kan maken en waar ik telkens bijna in slaap viel mijn bagage krampachtig omarmend in de hoop dat, wanneer ik wakker zou schrikken, ik niet identiteit-, gadget- en kledingloos zou zijn. De stationsklok geeft aan 12:15; eindelijk. Ik loop een smalle trap af richting perron in de hoop dat mijn bus 30 minuten te vroeg zou aankomen; tevergeefs.

Als de bus dan eindelijk vertrekt komt er een gemoedelijke man, genaamd Hosej, naast mij zitten. Hoewel ik geen enkel woord português spreek en Hosej geen woord Engels weet ik me toch nog aardig verstaanbaar te maken. Zijn de twee Spaans courses die ik reeds vorig jaar heb gevolgd toch nog ergens goed voor. Hosej is medewerker van de universiteit maar wat hij doet weet ik nog steeds niet. Na drie kwartier communiceren met handen, voeten en rare geluiden geef ik het op. Ondertussen heb ik geleerd wat  tiras (riemen vast), viagem agradável (prettige reis), verde (groen; joh?!) en +55 (31) 3073-7000 (+55 (31) 3073-7000) betekenen. Ik ben Hosej uiteraard eeuwig dankbaar.

De bus, van de veelzeggende maatschappij Pássaro Verde, heeft er goed de vaart in en brengt ons, zo af en toe een ingestort wegdeel ontwijkend, door het oerwoud richting Viçosa. Overal langs de weg staan kleine restaurantjes waar steevast een stel hangjongerende oudjes buiten zit te slapen of hevig discussiërend het voorbijkomende verkeer bestudeerd. Hoewel het een doordeweekse dag is lijkt het alsof iedereen gewoon maar wat op straat uithangt. Kennelijk levert dit wel degelijk wat op; onlangs is Brazilië naar plaats zes gestegen op de wereldranglijst grootste economie. Het uitzicht, hoe vermoeid ik ook ben, is afwisselend en interessant. Grote stukken ondoordringbare jungle, dichte bebossing, zo af en toe een beekje of meertje, veel (Indiase) koeien en immense struiken bamboe, soms tot wel zes meter hoog.

Na bijna zes uur rijden kom ik dan eindelijk aan in Viçosa waar Vladimir, mijn contactpersoon die ik ondertussen heb weten te bereiken op zijn mobiele telefoon, op mij staat te wachten. Het is een prettig weerzien; we hebben al eens eerder kennisgemaakt in Groningen. Hij heeft een onderkomen voor me geregeld bij Flavia; de meest vriendelijke vrouw in Brazilië. Flavia heeft een prachtig, drie verdiepingen tellend, huis vlak bij de universiteit waar zij huisvesting biedt aan (internationale)studenten. Er staat een bed, een koude douche en een uitgebreid diner op mij te wachten; what else could I wish for? Nadat ik alle huisgenoten, meer over hen in mijn volgende post, heb begroet, mij tegoed heb gedaan aan het overweldigende diner (standaard zo zal later blijken) duik ik mijn bed in. Bijna 39 uur niet slapen heft zo zijn tol. De wekker staat op 07:30.

Ondertussen versta ik Portugees, kan ik mij redelijk verstaanbaar maken in een mengelmoes van Engels-Spaans-Portugees-Frans, heb ik ongeveer veertig nieuwe mensen leren kennen, heb ik een nieuwe kamer, ken ik Viçosa bijna op mijn duim, maar toch ten minste op mijn hand en heb ik ook kennis gemaakt met de professor José Luis Braga, voor wie ik mijn project zal uitvoeren.

Meer over de universiteit, Vladimir, mijn (ex-)huisgenoten, de typisch Braziliaanse gebruiken en het project dat ik zal uitvoeren in volgende posts.

De bij dit blog behorende foto’s zijn terug te vinden op Flickr.

Mede mogelijk gemaakt door Pássaro Verde, Oldtimers, Coca-Cola en DRI UFV.

Reis Amsterdam - Viçosa

Ik schrijf dit stuk aan een bureautje op een dakterras met uitzicht op Viçosa

Na alle gebeurtenissen omtrent mijn visa aanvraag, velen zullen weten waar ik het over heb, maandagavond mijn koffer (propvol maar lang niet vol genoeg) dicht gedaan met de intentie deze pas weer op bestemming open te maken. 's Avonds heerlijk gegeten en spelletjes gespeeld met Michaël, Marissa en Marlies. Dinsdagochtend richting Amsterdam. Tot mijn verrassing was ook Tsjie Yen naar Schiphol gekomen, heel gaaf.

De vlucht naar Frankfurt, mijn eerste tussenstop, duurde nog geen uur. Net genoeg om de eerste episode van Breaking Bad uit te kijken. Het vliegtuig, een kleine Airbus zat maar half vol. Op Frankfurt moest ik vervolgens vier uur doorbrengen voordat ik mijn reis kon vervolgen. Nog maar een aflevering kijken en The Financial Times lezen. Hier heb ik Mauricio leren kennen. Hij woont in São Paulo en is sales manager voor een bedrijf dat duurzame, ecologische cacao verhandeld. In de anderhalf uur dat we gesproken hebben, heb ik veel geleerd over Brazilië, cacaoproductie, hotspots alles wat "naiss" is.

Na een voortreffelijke vlucht, voorzien van alle luxe (lees: eten & drinken zo veel als je wilt,  een uitgebreid multimedia systeem met alle films, muziekgenres, een realtime kaart en beweegbare camera's buiten het vliegtuig en, bijna, een upgrade naar Business Class) redelijk vermoeid aangekomen in het bijzonder warme, maar rustige (i.v.m. carnaval), São Paulo. Hier had ik, dankzij de vervroegde aankomsttijd, net iets meer dan een uur om door de douane te komen, mijn bagage te claimen en in te checken & boarden voor mijn volgende vlucht. Een hels karwei wanneer je geen woord Portugees spreekt en niemand, werkzaam op een internationaal vliegveld, Engels spreekt. Uiteindelijk was ik maar net op tijd en reed de bus, die op mij stond te wachten, direct weg nadat ik instapte. Dit leverde gelukkig amper boze blikken op; alles gaat hier zeer gemoedelijk en calma. Net toen ik het vliegveld in stapte nog net een vluchtige blik kunnen werpen op mijn eerste zonsopgang brasileiro. Ook deze vlucht duurde amper drie kwartier en omdat er niet erg hoog werd gevlogen en er amper bewolking was een goed beeld gekregen van de provincie Minas Gerais. Oerwoud, meertjes, jungle, bomen, riviertjes, bamboe, nog meer groen en vooral heel veel oerwoud. En zo af en toe een cacao plantage.

De foto's die bij deze blogpost horen kun je vinden op Flickr.

Het vervolg van mijn reis beschrijf ik in het volgende stuk. Dit betreft mijn aankomst in Belo Horizonte, het vervolg richting Viçosa en mijn ontmoeting met Vladimir en de zoektocht naar een kamer.

Ik heb de mogelijkheid tot het plaatsen van reacties uitgeschakeld aangezien dit vaak loos commentaar oplevert. Mocht je vragen hebben of je reacties met mij willen delen kan dit via e-mail of Skype.

Mede mogelijk gemaakt door DUO, Lufthansa, TAM, Apple iPad2 en Oldtimers.

Creating a Blog

Zojuist mijn eigen Blogspot aangemaakt opdat ik alle achterblijvers in Nederland op de hoogte kan houden van mijn ervaringen en vorderingen gedurende mijn verblijf in Brazilië. Ik ben van plan tijdens mijn reis naar Brazilië al te beginnen met het schrijven van teksten aangevuld met foto's en filmpjes. Hoewel ik nu nog in het Nederlands schrijf zal dit al gauw overgaan in het Engels en, wie weet, later zelfs in het Portugees.

Ik heb al een hoop geregeld voor mijn vertrek op één van de belangrijkste dingen na; mijn visum. Wanneer ik beschik over dit belangrijke papiertje zal ik meer vertellen over mijn plannen in Brazilië en wat ik allemaal de komende vijf maanden ga doen.