Trip to Vitoria

Visitar Vila Velha e Vitoria

Vanochtend mijn tweede tentamen Portugees gemaakt. Mijn mondeling heb ik reeds vorige week (succesvol) afgerond. Nu eindelijk even tijd gevonden om, onder het genot van toepasselijke hitjes (Gilberto Gil, Buena Vista Social Club, Chico Buarque de Hollanda en Novos Baianos).

Ik schrijf dit reisverslag deels vanuit Vitoria, deels, na terugkomst, vanuit Viçosa.

Ik zit op dit moment, met meer borrels Cachaça achter de kiezen dan mij lief is, op mijn bed in een hotel, genaamd Formule 1, in Vitoria. We wachten op de andere helft van ons reisgezelschap die waarschijnlijk nog ergens op het strand in Vila Velha (Oude Stad) vertoeven. Carolini, onze lerares Portugees, die hier een paar dagen doorbrengt in het appartement van haar zus, heeft ons uitgenodigd om een dagje mee op stap te gaan. Sarah en ik zijn, na de shoppingmall te hebben geplunderd, echter Alicia achterna gereisd die sinds de busrit een keelontsteking heeft en op dit moment geen behoefte heeft aan zon, zee en strand.

Vitoria is een grote stad die praktisch tegen Vila Velha aanligt, gescheiden door een grote brug. Beide liggen op een eiland.

Quarta-feira

Woensdag kwam ik Sarah tegen, die ik eerder een keer ontmoet heb in Bar de Leão. Ik had begrepen dat ze met een paar andere Amerikanen Rio de Janeiro zouden bezoeken. Nu had ik eerder al afgesproken met wat andere vrienden richting het zuiden af te reizen echter zat dit er voor sommige van hen niet in wegens geldgebrek. Het leek mij daarom een goed idee mijzelf uit te nodigen. Helaas bleken ze helemaal niet naar Rio te gaan. Wel gingen zij en een paar vriendinnen naar Vitoria, een plek waar ik nog nooit van gehoord had, en ik was van harte uitgenodigd om mee te gaan. Hoewel ik in eerste instantie twijfelde aangezien ik geen van hen echt kende toch besloten een kaartje voor de bus te reserveren. Je weet maar nooit en reserveren kost niets. Bussen worden door studenten gehuurd die vervolgens ticket verkopen op de campus. Deze excursies gaan overal heen. Dorp en steden waar veel studenten vandaan komen en grote steden als Rio de Janeiro, São Paulo, Ouro Preto, Belo Horizonte, Brasília en zo ook Vitoria. Aangezien tijdens de vakantie iedereen of reist of naar thuis thuis gaat had ik het geluk, via Rodolfo die een van de verkopers kende, een kaartje te kunnen reserveren. Als ik de volgende ochtend maar voor twaalf uur betaald had. Na ‘s avonds wat over en weer ge-sms’t te hebben leek het toch wel een uitgelezen kans een plaats te bezoeken waar ik anders nooit heen zou gaan. En er werden mij stranden, feesten en een paar mooie bezienswaardigheden (Chocolat Factory, Botanic Garden, Club & Nightlife!) in het vooruitzicht gesteld. Ook mijn huisgenoot Edgard kon mij enkele mooie hotspots aanraden. Uitzicht vanaf het Convento Nossa Senhora da Penha, een bergtop met bijbehorend idyllisch kerkje, Triangulo das Bermudas, een plek met een, de naam verraad het wellicht, een eindeloze hoeveelheid aan clubs en barren en natuurlijk alle stranden in Vila Velha.

Quinta-feira

Donderdagochtend werd ik uitgenodigd om samen met mijn andere reisgenoten te lunchen op de campus. Na eerst wat geld gepind te hebben (elke transactie kost geld en de rijen bij de bank zijn vaak erg lang, ik pin dus meestal een grote hoeveelheid geld tegelijk) en met een dikke stapel biljetten ( je kunt het aantal biljetten en de waarde niet kiezen; dit levert je dus soms 35 biljetten van $10 op) zoals je alleen in de film ziet heb ik al mijn mede reisgenoten ontmoet. Ellen komt uit Iowa, Alicia en Sarah, beide uit North Carolina, Maja, uit Ohio en Jourdan en Daniel uit Florida. Na een paar complimenten betreft mijn Engels te hebben geïncasseerd (Daniel: "What state are you from?") en een uitgebreide maaltijd te hebben genuttigd met zijn allen besproken welke plekken we zouden bezoeken. Snel mijn busticket gekocht om vervolgens uit te vinden dat de bus niet ‘s morgens maar nog dezelfde avond vertrekt. Ondanks alle verplichtingen en afspraken die ik nog open had staan toch nog drie uurtjes college Portugees meegepakt, naar huis gerend (de avond er voor is mijn fietsketting gebroken, prima timing natuurlijk) wat spullen gepakt, eten gekookt (gefrituurde mandioca is the best) en richting bus gelopen. Ik kon tijdens de busrit niet slapen en heb dus maar een half eerste seizoen Californication versleten. Beviel me prima moet ik toegeven (waarom kom ik als vervent tv-serie liefhebber hier pas in 2012 achter?).

Sexta-feira

Na een negen uur durende busrit komen we om zeven uur ’s ochtends aan in Vitoria. We besluiten de tweede, en laatste, stop uit te stappen. Half slapend, in een vreemde stad, vlak bij het strand loopt Jourdan Dayana tegen het lijf. Dayana heeft twee jaar geleden een jaar in Florida gestudeerd alwaar ze hem een keer is tegengekomen op een feestje. Het toeval wil dat haar ouders in Vila Velha wonen en ze biedt ons een lift aan. Niet alleen wordt er een tweede auto (we zijn met zes) geregeld ook helpen ze ons in het vinden van een goedkoop hotel. Na een half uur rijden en drie hotels later hebben we, op steenworp afstand van het strand, een hotel met eigen jacuzzi en zwembad gevonden. En dat voor nog geen €20, - per nacht. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is worden we ook nog eens uitgenodigd door haar vader om te komen ontbijten. Het is reeds negen uur als we een privé lift van een luxueus appartementencomplex instappen. Haar ouders hebben een ruim appartement met zicht op zee. Wanneer ik op het balkon van het uitzicht (blauwe hemel, dertig graden, strand en Atlantische Oceaan) geniet bedenk ik me dat het nu al moeilijk wordt om deze dag te toppen gedurende ons verblijf in Vitoria en Vila Velha. Na een top ontbijt te hebben genuttigd met allerlei lokale lekkernijen en vooral heel veel fruit heeft haar vader nog een verassing voor ons in petto. Toen hij trouwde is hij voorgoed gestopt met roken en drinken. In zijn jeugdige jaren stookte hij, net als zo veel Brazilianen, zijn eigen Cachaça. Hij maakt een kastje open en haalt daar een oude Coca-Cola fles gevuld met een geel goedje uit. Het heeft een penetrante cachaça geur maar ruikt amper naar alcohol. Het is nog geen elf uur als wij allemaal ons ontbijt besluiten met een shot 25 jaar oude cachaça. Na vele dankbetuigingen kunnen wij ondertussen niet wachten om van het naastgelegen strand te genieten. De rest van de dag hebben we dan ook niet veel meer gedaan dan powerburnen, wave surfen en gelado eten. ’s Avonds belt Dayana ons op met de vraag of we niet mee uit eten willen. Ze weet een goed restaurant waar ze de beste Moqueca Capixaba, een beroemd gerecht uit Espírito Santo, serveren. Vooral de variant met baby shark is erg lekker. Na een top avond waar, voor de verandering, vooral Portugees werd gesproken eindelijk tijd om te slapen. Morgenochtend vroeg: strand! Of toch niet? 's Avonds weer een telefoontje, of we ook langs kwamen bij hun luau. Nacht, strand, snacks en cerveja en cachaça. En heel veel muziek. Twee gitaren, een groep van 20 vrienden en je hebt alle ingrediënten voor een top avond.
De volgende dag liggen we na een uitgebreid ontbijt alweer vroeg op het strand. Een strand waar ik eigenlijk nog steeds geen genoeg van kan krijgen. Goudgeel, bloedheet zand, amper mensen (vast vanwege de vakantie), elke vijf minuten komt er een ijscoman met een karretje vol met ijs gemaakt van vers fruit langs hobbelen, een zee met prima golven, een perfect uitzicht (zowel zeewaarts als strandwaarts ...) en geen enkele verplichting. Omdat we de volgende dag naar Vitoria verhuizen besluiten we om 's middags naar Convento da Penha te gaan. Een van de meest beroemde plekken in de staat. Het convent, dat op een 150 meter hoge heuvel ligt, stamt uit de 16e eeuw en ziet uit over heel Vitoria en Vila Velha. Hoewel de beklimming een ware beproeving blijkt is het meer dan de moeite waard. Het uitzicht is overweldigend (zie de foto's op Flickr). 's Avonds naarstig op zoek gegaan naar een plek om te eten maar, je raadt het al, vakantie. Uiteindelijk, na wat jongens op de boulevard om de weg gevraagd te hebben, een uitzonderlijk populaire hamburgerkraam gevonden in een afgelegen steegje. Op de terugweg kwamen we de groep, die een band, afkomstig uit Belo Horizonte, bleken te zijn, weer tegen. Na een paar flinke scheuten Blue Curaçao en meer cerveja bleken ook wij de Portugeestalige hitjes mee te kunnen blèrren. Tot diep in de nacht, that is.

Sábado

Zaterdag, alweer de ena laatste dag van deze, tot nu toe, top trip. De vorige avond kwam onze Portugees lerares langs die wist dat wij in Vila Velha verbleven. Vandaag komen we haar toevallig tegen wanneer we een van de grotere shopping malls onveilig maken. De prijzen reizen de pan uit maar dan heb je ook wat (alle dure merken, een hoek met vijftien verschillende fastfood restaurants, vier verdiepingen, een ijsbaan, een bioscoop .. zoals je ze in Nederland niet eens hebt zeg maar). Ze nodigt ons uit om de middag op het strand te vertoeven. Een deel van het gezelschap besluit met haar mee te gaan; Sarah en ik gaan, zoals afgesproken, alvast naar ons hotel in Vitoria waar ook Alicia wacht. Vitoria blijkt, al bij het uitstappen, een heel andere stad te zijn dan Vila Velha (nog geen vijf kilometer verderop). Luidruchtig, vies, veel industrie en bedrijfsleven en een ander soort ´publiek´. Na een louche taxichauffeur, na hem de richting naar ons hotel te hebben ontfutseld, afgewimpeld te hebben komen we Alicia tegen. Kennelijk gaat het al beter want bij het nuttigen van ons spaarzame dinner is zij het die voorstelt de spreekwoordelijke dobbels te voorschijn te halen. Alicia aan het water, een fles vodka, een halve fles cachaça later komen ook de andere aan en is het tijd om naar Triangulo das Bermudas te gaan. Na een prima onderhandeling van Jourdan met een van de ,wat geslacht betreft discutabele, uitsmijters komen we zonder al te veel kleerscheuren en kosten binnen. Ondergetekende heeft echter geen rekening gehouden (en had tot voorheen ook nooit problemen ondervonden) met het feit dat chique clubs nogal eens beleid betreffende kleding willen toepassen. Geheel willekeurig natuurlijk maar kennelijk zijn slippers en een bermudashort niet dress-code waardig. Zonder al te veel stennis te maken en discussies met mijn medereisgenoten vermijdend besluit ik terug richting hotel te gaan. Waar de taxi nog geen vijf minuten nodig had ons naar dit gebied te brengen heeft de wandeling huiswaart mij meer dan een half uur gekost. En niet met de gematigde snelheid van vijf kilometer per uur. Onderweg in een poging de weg terug te vinden bij huizen aangebeld, auto´s tot stoppen gedwongen en zelfs een arrestatie in het plaatselijke politiebureau onderbroken. Uiteindelijk was het de hoofdcommandant die mij van uitstekende directies voorzag waarna ik mij, na een straat met ongeveer tien dakloze, drugsverslaafde en/of dronken van de set van The Walking Dead gevluchte individuen te hebben doorkruist aankwam bij Formule 1. Het behoeft verder geen uitleg dat ik geen enkel probleem had in slaap te komen. Tot een uur of zes wanneer er een stel aangeschoten amerikanen de kamer binnentuimeld begeleidt door twee brazilianen in pak (respectiefelijk uitsmijter en taxichauffeur, zo bleek later). De heren hadden kennelijk, nadat al hun geld gestolen was, alle drankjes en de taxi betaald en verwachten toch wel iets in return. Na dit helse tafereel een kwartier te hebben aangezien toch maar besloten dat onze kamer niet de juiste was voor tegenprestaties en andere funzige praktijken daarbij beide heren de kamer uit bonjourend. Na het meermaals bekijken van de foto´s van deze avond zijn overigens nog steeds enkele puzzelstukjes onopgelost. Toch wat gemist dus.

Domingo

Op zondag staat Parque Botanico Vale em Vitoria op het programma. Een botanische tuin aangelegd ter demonstratie van het herstel en behoud van de Atlantische natuur. Zwaar gesubsidieerd door het op een na grootste mijnbouwbedrijf ter wereld, maar dit terzijde. De busrit was voor sommige a true challenge maar ik heb me prima vermaakt en zo ook nog iets van Vitoria gezien. In het park bleek je echter geen van de verschillende wandelroutes te mogen betreden zonder slippers. Laten we nou allemaal een paar prachtige havaianas aan onze voeten hebben. Na, kenmerkend voor de hele trip, een half uur besluiteloos te hebben gediscusseerd wat te doen besluit ik de ´stoute schoen´ aan te trekken en, buiten het zicht van de bewaking om, een persoonlijke expeditie over één van de routes te organiseren. Hoe kon ik zo iets voorstellen? Dat mag helemaal niet! En toch sneaken we vijf minuten later over een hek het bos in. En met resultaat. Naast alle prachtige vegetatie, bloemen, struiken en bomen ook nog een paar aapjes, een opossum en een mega iguana tegen het lijf gelopen. Hoewel de route nog geen kilometer was leek het een eeuwigheid te duren, vooral steeds op onze hoede geen bewaking of andere parkmedewerkers tegen het lijf te lopen. Enkele foto´s van het park staan op Flickr. Na onze terugkomst in Vitoria kost het ons drie uur, waarvan anderhalf in een bus, een eettentje te vinden, ergens ver achter in een buitenwijk. Hoe de hamburger daar echt gesmaakt heeft zal ik nooit weten, op dat moment vond ik hem in ieder geval goddelijk.

Al met al een goed begin van een reeks aan trips die ik, gedurende mijn verblijf in Brazilië, zal ondernemen naar ondermeer Rio de Janeiro, Florianopolis, Ouro Preto, wellicht Pernambuco (ik ben er recent achtergekomen dat daar een kennis woont) en Peru (via Bolivia gebruik makende van O Trem da Morte).

Quote van de week:
Tijdens de lunch bij mijn eerste ontmoeting met de americans: Maja - "Holland! Can I call you Holland?" Iets dat er vervolgens niet meer uit gegaan is.